51. Þeir fiska sem draga

Að fylgjast með lífinu á ströndinni fyrri hluta dags þegar fiskurinn er dreginn í land gerir dvöl okkar hérna þess virði. Um kl. 5-6 hvern morgun er róið frá landi á þessum löngu árabátum sem eru kannski sérstakir í útliti fyrir það að vera lítlar útgáfur af víkingaskipunum fyrir utan að þessir eru segllausir.

Netunum er komið fyrir um 100 metrum frá landi í flestum tilfellum og látin liggja þar í um 2 klukkustundir. Þá er hafist handa við að draga netin að landi með kaðli og eru hátt í 50 manns sem hjálpast að við það verk sem er bæði erfitt og tímafrekt enda sjórinn úfinn og netin þung.

Á meðan þau eru dregin að landi eru menn sem synda alveg út að þeim og láta þar öllum illum látum til að smala sjófénaði inn í netin og einnig til að sjá um að þau lokist og komi í réttu lagi að landi.

Það að draga net að landi tekur hátt í klukkustund og eru menn í langri röð við það og einn á endanum sem sér um að kaðlar og net fari í haganlega hrúgu og enginn verði þar rembihnúturinn. Þeir sem eru komnir út á enda að þessum hnútamanni sleppa takinu og ganga fremst og grípa þar aftur í kaðal eða net og gengur þetta þannig hring eftir hring. Menn eru frekar rólegir í þessu en stöku sinnum er eins og elstu mennirnir gangi berserskgang þegar þeim leiðist þófið og öskra og taka almennilega á því til að hvetja þá yngri til dáða.


Netið dregið að landi.


Oft er mikil barátta fremst svo öldurnar beri ekki netið aftur á haf út.


Ég eins og tröll miðað við þessa smávöxnu menn.


Tvær raðir af dráttarmönnum.

Þegar netið loks kemur á land er það dregið haganlega upp á sandinn og opnað - marglyttur og annað drassl er skilið frá og stærstu fiskarnir teknir til hliðar sem eru oftast sorglega fáir. Algengustu fisktegundirnar eru sardínur, markíll og smokkfiskur. Afgangurinn, sem er flest seiði er safnað saman og hluti af þeim skipt bróðurlega á milli þeirra sem tóku þátt í drættinum. Afgangurinn af þessum smáfisk og stærri fiskurinn er seldur á staðnum eða tekinn í körfur og fluttur á markaðinn. Það er alltaf sami hópurinn sem vinnur saman við hvert net svo þeir eru væntanlega orðnir nokkuð samhentir.


Netið dregið upp á ströndina.


Aflinn.


Þetta fer á markaðinn.

Meðalverðmæti hvers togs er um 1500-2000 Rs sem útlegst sem 2500-3000 krónur og meðaldagslaun dráttarmanna ekki nema um 50 Rs. Eigandi netsins tekur 20% af aflanum og ræðarar fá stærri hluta en dráttarmenn. Þetta er því mjög fátækt fólk sem vinnur við þetta en er mjög vinalegt og skemmtilegt eins og flestir hérna í Indlandi.

Í dag eru 14 net á allri ströndinni en voru 40 fyrir fáeinum árum síðar - samt fer fiskur minnkandi aðallega vegna þess að sílum er ekki kastað heldur þau nýtt ásamt nokkrum samverkandi þáttum sem valda minni fisk í sjónum hérna.

Þegar við kíktum á ströndina var þriðja og síðasta kast dagsins í gangi á því neti sem er næst hótelinu. Ég var strax beðinn um að hjálpa við dráttinn sem ég að sjálfsögðu gerði enda til lítils að hafa tröllvaxinn mann við það eitt að taka myndir þarna þegar nóg er að hafa að vinnu.

Mér var boðinn hlutur eins og öðrum dráttarmönnum sem voru 3 smáfiskar en ég hafði það ekki í mér að þiggja það - hótelstjórinn stóð reyndar þarna rétt hjá og bauðst til að láta sitt fólk matreiðan fyrir okkur en þetta var frekar lítill afli og óþarfi að vera að taka frá þessum mönnum.

Við sleiktum sólina seinnihluta dagsins sem ég hef reyndar litla þolinmæði að standa í. Ég dró því Sonju niður að sjó seinnipartinn í myndatöku því ég verð að sýna bæði pilsið mitt góða sem ég hef ekki farið úr síðan ég kom hingað og líka sólgleraugun góðu. Ég nýtti tækifærið enda ekki sálu að sjá á ströndinni og hljóp ég því nakinn út í sjó - þvílík tilfinning.


Sólbaðsdýrkun.


Hádegisverður við sundlaugina.


Þarna er ég nakinn í sjónum.


Nýtt pils og sólgleraugu.


Sonja með nýja slæðu.


Enn ein sjálfsmyndin af okkur.

Dvöl okkar á ströndinni þennan daginn undir sterkri sólinni reyndist líkömum okkar um megn og brunnum við því bæði í fyrsta skiptið í ferðinni. Ég brann til ösku á öxlum og baki, var nánast fjólublár á þessum stöðum og Sonja brann á fótum en þó í minna en ég. Hún var svona "medium-rare" en ég var meira í áttina að very very well done.

Við höfðum engin smyrsl sem gera gagn eftir sólbruna, enda við viss um það að við myndum ekkki brenna því við volum vel birg af sólarvörn og Sonja yfirleitt mjög dugleg að veifa henni. Þannig að nú voru góð ráð dýr. Sonja fór því og pantaði hreinA jógurt og kvöldið fór að mestu leytið í að bera jógúrt á okkur, umgang eftir umgang ásamt því að syngja saman "Brennið þið vitar".

Sonja er ekki mikið fyrir indverskan mat - kryddið fer illa í hana og hún hefur reynt og reynt að borða hina ýmsu rétti en er nánast búin að gefast upp á því að henni muni þykja þessi matur mjög góður, þó að sumt finnist henni ágætt. Þetta hefur því verið erfitt fyrir hana matseldarlega séð enda mikið matargat og finnst gott að borða góðan mat.

Hún er því farin að hlakka til að fá slátur, uppstúf, kartöflur, grænar baunir og rauðkál a la mamma þegar hún kemur heim. Sonja spurði mig hvað ég hlakka mest til að borða þegar heim var komið. Svar mitt var: borða á Austur-Indía félaginu.

50. Ægimáttur hafsins

Staðsetning hótelsins er í einu orði sagt frábær. Það er við langa gulli slegna sandströnd með pálmatrjám eins langt og augað eygir í báðar áttir. Á ströndinni eru nokkrir fiskibátar sem hvíla sig í sandinum og fáir á ferli fyrir utan morgnana þegar veiðimenn draga inn net sín.

Ekkert annað hótel er á allri strandlengjunni, aðeins innfæddir fiskimenn og því stórkostlegt að fá tækifæri til að dvelja hérna og fylgjast með lífinu. Loftslagið er dásamlegt, þægileg gola á ströndinni og fallegar öldur sem skríða tignarmiklar að landi þar sem þær hverfa.

Það má alveg búast við því að það spretti upp fleiri hótel hérna á komandi árum, fasteignaverðið segir manni það því það hefur rokið upp sl. 6 mánuði og greinilegt að peningamenn eru farnir að bjóða í landskikana. Ein ekra af landi við ströndina kostar núna um 100.000 evrur - sennilegast ágætis fjárfesting að fjárfesta í landi og reka fólk sem hefur átt landið í tugi ára í borgina þar sem það fölnar eins og afskorið blóm.


Inngangurinn í hótelgarðinn.


Aðkeyrslan að hótelinu er eins og á herragarði.


Þetta er hótelið sjálft.


Eldklerkur í pilsi og kasmírskri skyrtu á netinu í afgreiðslunni.


Gangurinn upp er ekki tröppóttur heldur sléttur sem er frekar sérstakt, kannski þau séu að uppfylla reglulgerð fyrir aðkomu fatlaðra. Mér sýnist Sonja ekki vilja sjást á myndinni.


Giftingamynd af eigendum hótelsins sem hafa verið mjög hjálpleg að segja okkur frá svæðinu.

Enginn annar gestur er á hótelinu sem er girt af með háum veggjum og opið út á ströndina. Allt í allt er Starfsfólkið um 10 og okkur líður eins og milljónamæringum þegar við sitjum við sundlaugina og sjáum starfsfólkið vinna vinnu sína og tilbúið að hlaupa til ef okkur vanhagar um eitthvað. Einkaströnd og einkavilla - er það ekki virði 3000 krónur íslenskar á nótt?

Við byrjuðum daginn að segja frá kakkalakkanum sem hafði verið á baðherberginu um nóttina og starfsmaðurinn í móttökunni sem er í einu orði sagt frábær, ótrúlega þægilegur og hjálpsamur bauð okkur strax annað herbergi á hæðinni fyrir ofan. Þar sem þessi kvikindi koma sennilegast upp um frárennslið á sturtunni sem hefur enga grind þá erum við hólpnari fyrir kvikindunum á hæðinni fyrir ofan. Við þáðum gott boð hans og fórum í mun bjartara en minna herbergi - okkur finnst minni hótelherbergi þægilegri. Nýja herbergið var endaherbergi og því gluggi á baðherberginu sem gerir að bjart og kakkalakkar eru hrifnir af myrkri. Auk þess var frárennslið bara eitt gat og því auðveldara að loka, engin minni göt.

Meginpartur dagsins fór í að sleikja sólina við sundlaugina á þartilgerðum sólskinsbekkjum. Ég er lítill sólarunnandi en líkaði þetta ágætlega þar sem ég var með iPodinn minn, lá þarna og horfði upp á lauf pálmatrjánna stíga tignarlegan dans við undirleik vindsins og frjálsa fuglana svífa um himininn fyrir ofan. Þetta er lífið!


Sundlaugin góða.


Sonja í sólbekknum með góða bók í hönd.

Starfsmaðurinn góði lét okkur vita um hádegisbil að fiskimennirnir væru komnir með afla að landi á ströndinni ef við hefðum áhuga á að fylgjast með því. Við tókum góðan göngutúr og sáum fólk taka fisk úr netunum, þorpsbúa koma og bjóða í fiskinn. Aðrir voru að koma bátunum í land þannig að það var mikið að sjá þarna.


Kona með þunga byrðar á höfði sér.


Sitjandi krákur þær svelta.


Hvaða jólasveinar eru þetta hugsar þessi drengur.


Þarna er verið að draga bát að landi.


Fiskimenn að huga að daglegum störfum.


Barist við bátinn og öldurnar.


Þessi gleymdi sér við að spjalla við okkur og hleypur til baka þegar hann sér að allir aðrir eru að draga bátinn að landi.


Þessi kona var að versla sér fisk á pönnuna.


Þessi líka.


Erfitt er að eiga við þessa báta því þeir þungir.


Nokkrir stráklingar að leika sér í flæðarmálinu.


Búið að tæma netið af fiski og kominn tími til að skola af því í sjónum.


Eins mikill sjóari eins og þeir gerast.


Netin þrifin.


... og þau tekin aftur upp á land.


Síðan fara menn í sjóinn og skola af sér slorið.


Allt að gerast þarna.


Bátur dreginn eftir flæðarmálinu.

Við fórum aftur á ströndina seinna um daginn, ég íklæddur sundskýlu því öldurnar voru mjög vígalegar og ég trúði því að það væri gott sport að vaða út og finna öldurnar skella á mér. Enginn var á ströndinni en fljótlega komu 3-4 strákar og léku sér í sjónum rétt hjá mér.

Það var þægileg tilfinning að láta ilvolgar öldurnar leika um sig og láta þær henda manni til og frá. Ég gerðist aðeins of æstur og fór lengra út þar sem öldurnar voru mjög vígalegar, þær stærstu um 2-3 metrar gæti ég trúað. Ég höndlaði öldurnar nokkuð vel þangað til sú stóra kom. Þeir brimbrettamenn sem elta sumarið endalausa með því að ferðast um allan heim og brimbretta á öldum allt árið um kring hefðu átt að vera þarna og grípa þessa. Hin fullkomna alda held ég.
Ég sá hana koma í fjarska og var hún eins og maður sér í bíómyndum, myndaði hring og hægt að koma manni fyrir inni í henni. Ég bjóst við að hún myndi minnka þegar hún kæmi nær en það fór lítið fyrir því - ég var reyndar orðinn svo ánægður með mig eftir að hafa tekið fyrri öldur léttilega að ég snéri mér við og beið eftir að aldan tæki með mig með sér og skolaði mér mjúklega áfram eins og skemmtilegt leiktæki - aldan hafði aðrar hugmyndir um það.
Það var gríðarlegt högg sem ég fékk á mig, ég ætla ekki að líkja þessu við að fá flutningabíl á mig en þetta var kannski ekki ósvipað. Mér sortnaði fyrir augum þegar ég fékk þungt höggið á mig og fann hvernig aldan hrifsaði mig með sér, negldi mér niður á sandbotninn og skrapaði mig eftir honum nokkra metra upp í fjöruna. Ég varð mjög ringlaður en náði loks að standa upp og vissi að ég hefði skrapast illa á hliðinni en fyrsta hugsunin var að ná jafnvægi og ná vatninu úr vitunum en nef og munnur var fullur af sjó.
Þegar ég náði að standa upp var sjórinn að hrækja spjátrungnum mun nær landi þannig að sjórinn var lítill þar og ég náði að átta mig á aðstæðum. Ég stóð þar stutta stund frekar ringlaður og fór síðan í land, reynslunni ríkari.


Þarna er ég að undirbúa að kljást við öldurnar.


Í miðri öldu sem er þegar skollin á.


Aldan búin að kenna mér lexíu, ég komin á fætur og er að ná áttum.

Ég var mjög aumur í síðunni enda fékk ég þungt högg þar þegar ég skall á botninn og varð fljótlega bólginn og blár. Það fór líka að blæða úr þeim stað sem ég hafði skrapast sem mest en það voru för alveg upp bakið. Við fórum því aftur upp á herbergi og gerðum að sárunum, ég frekar sneyptur en Sonja eins og móðir sem þarf að skamma lítinn strák fyrir kjánaskap - ég átti það inni. Enn og aftur kom sjúkrabox Sonju að góðum notum, þetta sem ég vildi að hún sendi heim því það tæki alltof mikið pláss og nóg af plástrum í apótekum Indlands þegar við þyrftum - hér er næsta apótek ekki í göngufæri.


Sést aðeins í skrámurnar og ég bólgnaði upp þarna niðri á síðunni.

Starfsmennirnir ráku upp stór augu þegar þau sáu bakið á mér þegar ég kom aftur inn, augun voru sennilegast svipað stór og augun á skrímslunum sem dvöldu á baðherberginu okkar.

Um 2-3 tímum síðar um kvöldið var ég eitthvað að reyna að minnka sandbirgðirnar úr hárinu og hallaði mér fram og fann allt í einu vökva renna úr báðum nösum og það ekki dropar heldur bunaði nánast. Ég hélt strax að ég væri kominn með blóðnasir en reyndist þetta þá bara sjór sem hafði einhverstaðar dvalið í vitum mér, var kominn með nóg af þessu rugli og vildi frekar á gólfið.

Sjórinn 1 - Eldklerkur 0

49. Skrímsli á baðherberginu

Gistiheimilið í Trivandrum var gamalt hús, eða villa öllu heldur sem hefur verið breytti í gistiheimili. Starfsfólkið var mjög hjálpsamt og nettengt tölva til staðar í afgreiðslunni fyrir gesti þannig að þetta var nánast fullkomið. Það eru sömu eigendur af þessu gistiheimili og hótelinu sem við ætlum að gista á við ströndina þannig að þau sjá um að flytja okkur á milli - gæti ekki verið betra.

Aðaltakmark dagsins fyrir utan að fara á strandhótelið var að kaupa pils á Eldklerkinn. Starfsmaður gistiheimilisins benti okkur á stað sem best væri að kaupa slíkt pils, sem kallast reyndar Mundu. Ábending hennar reyndist vera stórgóð því þetta var búð á 4 hæðum sem borgarbúar virðast kaupa sín föt, enginn túristi þarna inni og verðin eftir því. Eftir að okkur hafði verið bent í allar áttir fundum við pilsin. Þau voru nánast öll eins, ljósdrappleit með mismunandi lituðum röndum þannig að valið var ekkert gríðarlega erfitt. Eftir að ég hafði valið pils og starfsmaðurinn kennt mér að klæða mig í það þannig að það myndi haldast uppi kíktum við á nokkrar slæður fyrir Sonju, og fjárfesti hún í fjórum. Að ganga frá greiðslu var flókið því fyrst gengum við frá kaupunum við starfsmanninn sem hafði hjálpað okkur að finna varninginn, skildum hlutina eftir hjá honum og fengum kvittun fyrir því. Við fórum að öðru borði með kvittunina og gengum þar frá greiðslu, fengum aðra kvittun fyrir að varan væri full greidd. Þar sem að slæðurnar hennar Sonju voru á annarri hæð þurftum við að fara í gegnum sama ferli þar.
Að lokum þurftum við að fara með þessar greiðslukvittanirnar og sækja vörurnar á kassa við útidyrnar. Þetta hljómar kannski ekki flókið en að vera staddur í stórri búð með starfsmönnum á hlaupum í allar áttir og enginn talar nema nokkur orð í ensku þá var þetta hin sæmilegasta gestaþraut.

Við hentum slæðunum hennar Sonju til skraddarans fyrir utan til að ganga frá lausum endum og fjárfestum í minniskorti í ljósmyndabúðinni fyrir utan. Næst á dagskránni var markaðurinn sem reyndist vonandi vera alvöru markaður.

Það reyndist hin mesta skemmtun að ganga um markaðinn, margt að sjá og fólk yfirleitt mjög vingjarnlegt. Mest var af matvörum en eitthvað af öðrum vörum þó það hafi nú verið í mjög miklum minnihluta. Fiskihlutinn var fyrstur á dagskránni með sinni sterku og miklu fiskilykt. Það vakti athygli okkar að bara konur voru þar að selja fisk, ekki einn einasti karlmaður - greinilegt að það er oft mikið kynjaskipt því grænmetishlutinn sem var næstur hafði um 80% karlmenn við afgreiðslu. Ætli þeir vilji ekki vinna í fiskinum vegna lyktarinnar og konur þurfi að láta sig hafa það?
Við tókum mikið af myndum og lofuðum mörgum að prenta þær út og koma þeim til þeirra - hugmyndin er því að koma þarna aftur við þegar við komum af ströndinni færandi hendi.

Nokkrar myndir af fisksölunum:












Fiskur lagður til þerris.

Mennirnir í grænmetishlutanum voru ekki síður hressir en kerlingarinnar og fengum við gefins mikið magn af bönunum. Kjötmarkaðshlutinn var frekar lítill og var allt nautakjöt búið en tveir menn voru að slátra ringluðum hænum sem áttu sér einskis ills von.


Þessi kona heppin að þurfa ekki að vera í slorinu.


Þessi kall var hress og skemmtilegur.


Ég er ekki viss um það hvort þessi var að vinna þarna eða ekki - hann var a.m.k. nývaknaður, svaf nánast í draslinu.


Flestir bananarnir seldir en bananar virðast vera vinsæl fæða á þessum slóðum enda mikið af bananatrjám.


Veit þessi ekki að það er ljótt að reykja?


Virkar frekar einmanna þessi.


Nei, þetta er ekki gull - hann var að koma með banana til okkar og þeir lýsast upp þegar hann gengur út í sólina.

Ekki einn einasti ferðamaður var á markaðnum sem gerði þessa reynslu enn skemmtilegri því oft hafa markaðir sem hafa sér langa sögu breyst í minjagripabúðir fyrir túrista - mér er t.d. í fersku minni flotmarkaðurinn í Bangok í Tælandi og nýrra dæmi Kryddmarkaðurinn í Cochin.

Dýragarður borgarinnar er í miðri lagfæringu og því margt sem er ekki í notkun en hann að mestu leyti mjög snyrtilegur og fallegur. Mörg skemmtileg dýr voru þar til sýnis frá Indlandi og öðrum stöðum í Asíu og fannst okkur mest til koma að sjá flóðhestana og krókudílana. Við vorum mjög nálagt krókudílunum, hefði veggurinn umvherfis þá verið aaaaðeins lægr hefðum við getað klappað þeim á bakið. Það kom okkur á óvart hvað það voru lágir veggir í kringum allar apagryfjurnar og voru m.a.s. með mjög stór tré þannig að við trúum ekki öðru en þeir gætu léttilega sloppið ef þeir hefðu hug á því. Ætli heimurinn fyrir utan sé ekki miklu verri en verndaða umhverfið fyrir innan.

Ég fann lítinn sting í annari hendinni þegar við vorum búin að vera smá tíma í dýragarðinum og sá þar stóra moskítóflugu athafna sig. Stuttu síðar var ég orðin rauður eftir bitið og komið far eða bólga. Okkur varð ekki um sel því ég óvarinn sem fyrr fyrir malaríu og þó garðurinn væri að mestu leyti snyrtilegur voru staðir í honum sem höfðu greinilega ekki verið þrifnir lengi. Við kláruðum í fljótheitum að skoða garðinn eftir að hafa borið á okkur ennþá meira af moskítóvörnum en vildum ekki dvelja lengi þarna af hræðslu við fleiri bit.


Rauðklædd stúlka hleypur á undan foreldrunum af spenningi að skoða næsta dýrabúr.


Við vorum svona nálagt krókudílunum.

Ég fann loksins sólgleraugu sem ég gat sætt mig við í ágætis gleraugnabúð við hlið skraddarans þegar við fórum að sækja slæðurnar hennar Sonju. Gleraugun voru af gerðinni Ray Ban og sitja ágætlega á mér og held ég að þetta hafi verið sæmileg kaup, 3500 Rs. Nú er ég ekki lengur gangandi tískuslys.

Við vorum búin að gleyma götunafninu á gistiheimilinu og okkur láðst að taka nafnspjald í afgreiðslunni - við höfðum nafnið á því og símanúmer. Tuk-tuk ökumaðurinn kannaðist ekki við nafnið og kallaði til mann sem stóð á gangstéttinni, eins og oft áður reif hann upp farsímann sinn, hringdi og leiðbeindi ökumanninum á áfangastað.

Bílstjórinn var þegar kominn á gistiheimilið og okkur því ekkert að vandbúnaði að henda dótinu í bílinn og halda af stað á ströndina - jibbí jei jei.

Það var um hálftíma akstur á strandhótelið og skemmtileg bílferð um þorp og sveitir. Bílinn staðnæmdist loks fyrir framan stórt hlið og þar fyrir innan var vegur umkringdur trjám eins og í herragarði - okkur leist strax vel á staðinn.
Það var komið myrkur þannig að við tékkuðum okkur bara inn og héldum upp í herbergi sem var hið sæmilegasta. Sonja varð fyrir gríðarmiklu sjokki þegar hún fór inn á klósett, þar lágu reyndar dauðir tveir tröllvaxnir kakkalakkar. Hún hafði einmitt verið að tala um það daginn áður að hún væri ekki búin að sjá neinn slíkan en greinilega gleymdi að segja 7,9,13 ... 21.

Við fórum niður í kvöldverð og báðum afgreiðslumanninn að fjarlægja líkin á klósettgólfinu sem þeir gerðu þrátt fyrir að setja upp undrunasvip fyrst. Þeir hafa eitrað allt með kakkalakkaeitrið og því voru þeir dauðir.

Ég prufukeyrði nýja pilsið mitt þegar við fórum í kvöldverðinn og verð ég að segja að þetta er mjög þægilegur klæðaburður. Ég skil núna vel klæðskiptinga og hef hug á að gerast slíkur þegar ég kem aftur til Íslands.

Sonju brá aftur illilega þegar hún hugðist skola hendur sínar í þvottaskálinni í matsalnum en þar var dauð eðla. Starfsmennirnir voru í einhverjum vandræðum með hvað þeir ættu að gera því þeir voru ekki vissir um að hún væri alveg dauð og enginn þeirra vildi handleika hana, hún fékk því að hvíla þar í friði.

Það rignir hérna hressilega á kvöldin og þegar við höfðum lokið okkur af við kvöldverðarborðið var komin úrhelli. Ég ákvað því að hressa mig aðeins við, fór upp í sundskýlu og fékk mér göngutúr úti í garði og niður að sjó - þvílíkt sem það var hressandi. Það var nánast komið svarta myrkur þegar ég kom að úfnum sjónum þar sem hann sendi hverja ölduna eftir annarri upp brúnleitann sandinn. Ég var berfættur og því fyrirtaks hugmynd að vaða aðeins út í myrkrinu og ausandi rigningunni til að hressa mig enn meira við. Ég sá einhverja hreyfingu í sandinum þegar ég var rétt ókominn út í sjóinn og þegar augun fóru að venjast myrkrinu betur sá ég að þetta voru stórir krabbar í hundraðatali sem skoluðust upp sandinn og tóku þar hlaup fram og til baka þangað til þeir fundu aftur sjóinn. Ég ákvað því að halda bara til baka því krabbabit í tánna var ekki það sem var ofarlega á óskalistanum mínum þessa stundina.


Sonja tók þessa mynd af mér frá svölunum þar sem ég stend í frískandi rigningunni.

Síðar um kvöldið fór Sonja á klósettið og spurði mig áður hvort ég væri viss um að það væru engir fleiri kakkalakkar. Ég svaraði því játandi, væri alveg handviss. Hún trúði mér svona rétt tæplega og gerði því stutta leit á baðherberginu og þegar hún tók upp sandalann minn sem lá á hvolfi á gólfinu leyndist þar risavaxinn kakkalakki sem tók á rás eftir gólfinu. Sonja öskraði upp, kom hlaupandi fram og sendi durtinn inn sem tókst eftir hetjulega áflog að drepa kakkalakkann að lokum - það var reyndar tvísýnt á köflum hvor hefði betur -djöfull eru þetta lífseig kvikindi. Okkur datt helst í hug að þeir væru að koma upp um niðurfallið í sturtunni svo við settum pappír fyrir það.

Um nóttina þegar ég fór á klósettið var þar kominn annar kakkalakki á sturtubotninn sem lá makindalega á bakinu og spriklaði, eitrið greinilega að stríða honum. Ég náði mér í klósettpappír og sturtaði honum niður og var ekkert að segja prinsessunni frá því enda er þetta gríðarlega viðkvæmt mál fyrir hana.

Takmark dvalar okkar á þessari strandvillu er að slappa af og þynna út bændabrúnkuna.