Gimsteinn Kashmir

Það að vera í húsbátnum sem við völdum okkur er eins og að vera í höll. Wangenoo fjölskyldan hefur rekið húsbátaleigu í tugi ára - alls 170 ár hef ég heyrt. Núna eru hérna 7 bátar sem liggja allir að landi, eiginlega að skrúðgarði sem gestir bátana hafa aðgang að. Þar sem við erum fyrir utan hin eðlilega túristatíma (enda ekki túristar heldur ferðamenn segir Sonja) þá eru engir aðrir gestir á húsbátunum þessa dagana. Þessvegna erum við í besta bát þeirra, New Warrior, og erum með hann allan fyrir okkur. Báturinn er með fjögur svefnherbergi, eitt þeirra lúxusherbergi sem við dveljum í - hin herbergin taka þrjá gesti hver. Báturinn hefur auk þess eldhús, stóra setustofu þar sem við snæðum þrjár máltíðar á dag, stofu og á endanum er stór verönd með bekkjum sem við höfum notað til að sóla okkur. Eins og áður sagði þá er þetta höll, gríðarlega mikið lagt í allt og allir veggir fagurlega útskornir og maður verður nánast gáttaður að koma inn í bátinn. Ætli myndirnar nái ekki að sannfæra fólk:


Setustofan þar sem við snæddum þrjár máltíðir á dag.


Betri stofa að kvöldlagi.


Betri stofan að degi til - á endanum er gengið út á dekkið/öndina eða hvað það er kallað þar sem við dvöldum mikið í sólinni.


Stofan.


Setustofan séð frá öðru sjónarhorni - til hægri er gengið inn í betri stofuna. Takið eftir að veggirnir eru allir útskornir og á milli þeirra er grænt gler með fallegu munstri.


Svefnherbergi okkar.


Veröndin.


Sonja svalalesari.


Mér fannst ákaflega gott að sitja neðst í tröppunum, horfa yfir vatnið fylgjast með fiskunum synda við tærnar.


Önnur mynd af mér í tröppunum.


Þriðja myndin af mér í tröppunum ætti að undirstrika hvað mér þótti gott að dvelja þar.


Þjónninn að skenkja okku grænt kasmírte.


Ég að hugsa um það hvað ég sé eiginlega að fara með þessu bloggrölti mínu, einnig hvernig ég geti bjargað Kasmír frá þessu hernaðarbrölti og jafnvel frelsað Tíbet í leiðinni.


Sonja að hugsa um það hvað sé í matinn.


Báturinn góði að utan.


Á veiðum í morgunsólinni.


Maður að slappa af í bát sínum.


Tveir bátir með grænmeti.

Með bátnum er þjónn og í landi er eldhús með kokki og aðstoðarmanni sem eldar fyrir okkur þrjár máltíðar á dag og er hefðbundinn Kashmískur matur á borðum. Þar sem við erum einu gestirnir má segja að við séum með einkaþjón og einkakokk. Auk þess er þjónninn sem sér um næsta bát, sem er tómur núna, einnig verið viðloðinn okkur þannig að í raun má segja að við séum með einn og hálfan þjón. Starfsfólkið er allt hið vinalegasta og manni líður eins og hefðarmenni.


Þetta var þjónninn á næsta bát en þar sem hann var tómur var hann mikið í sambandi við okkur. Hann er í dæmigerðum Kasmírskum fötum sem eru ákaflega þægileg og er hann svo glæsilegur í þeim ...


... að Eldklerkur fékk sér eins föt og það tvo umganga þannig að hann þurfi ekki að vera nakinn á þvottadögum.

Fyrsti dagurinn fór í afslöppun úti á dekki að mestu leyti. Ég rölti aðeins upp á verslunargötuna en í hana er um 20 mínútna gangur. Þegar ég hafði loks fundið réttu götuna og gengið fram og til baka eftir henni fann ég loks netkaffið sem reyndist lokað. Það slæma við að biðja indverja um leiðbeiningar þegar maður er viltur og ringlaður er að ef þeir skilja mann ekki eða vita ekki hvar viðkomandi staður er þá benda þeir frekar í einhverja átt til að bjargja andlitinu og koma ekki upp um "fávisku" sína. Það veldur því oft eins og gerðist í þessu dæmi að maður gengur fram og til baka eftir mörgum misvísandi leiðbeiningum. Maður þarf eiginlega að spyrja svona 3-4 og ef það er sæmileg fylgni á milli bendinga þeirra þá fylgja þeim, annars ekki.

Ég hafði gengið lengi í steikjandi sólskini og var því orðinn þyrstur og slappur svo ég hóf leit að að vatni og sykri til að hafa orku í að þramma sömu leið til baka. Ég gekk að litlum sölubás og spurði þar þreytulegan afgreiðslumann hvort hann ætti kalt pepsi. Hann reif upp hurðina á litlum ísskáp og rétti mér síðan gullitað pepsi og sagði: "Take it, take it, take it!". Var drykkurinn við nánari eftirgrennslan Pepsi Gold frá síðustu heimsmeistarakeppni sem haldin var í júní 2006 og þetta því líklega tveggja ára drykkur. Þar sem ég er vel upp alinn kunni ég ekki við að skvetta þessu aftur í andlit sölumannsins og auk þess þurfti ég nauðsynlega á drykk að halda þá fékk ég mér sopa og rétti honum snjáðan 50 rúbína pening til baka. Hann henti honum í peningakassann og rétti til baka tvo 10 rúbína seðla, enn snjáðari enn þann sem ég hafði rétt honum og sagði aftur: "Take it, take it, take it!". Ég hlýddi honum.

Strákur sem vann í rakarabúllu við hlið internetbúllunnar sagði að staðurinn myndi opna eftir tvo tíma og því fékk ég Sonju með mér síðar um daginn til að gera aðra tilraun við netið því ég þurfti helst að senda tölvupóst. Eftir alla gönguna sömu leið og fyrr um daginn reyndist netið ennþá lokað og ef það var ekki nægilega vont var rakarastofan líka lokuð þannig að ég gat ekki krafið klipparann unga um afsökunarbeiðni. Við keyptum því bara kók og snakk og gengum sömu leið til baka. Við gengum framhjá mosku á leiðinni og heyrðum við óm frá bænahaldi að innan. Við vorum að spá í að fara inn og horfa á og taka um 1-2 (hundruð) myndir. Við áttuðum okkur sem betur fer á því að það væri sennilegast illa liðið af "messugestum" sem voru búnir að fasta frá því 4 um morguninn að það kæmu tveir vel haldnir vesturlandabúar og myndu glápa á bænahaldið með snakk og kók eins og við værum í bíói.

Á bátasvæðinu er ein tölva sem notuð er til að tengjst netinu og hafði ég reynt hana kvöldið áður með slökum árangri. Tölvan er hægari en snigill á róandi lyfjum og er auk þess tengd netinu með 28.8K mótaldi fyrir gamla fólkið sem man þá tíma. Þar sem ég vildi helst senda tölvupóstinn ákvað ég að prófa aftur tölvuna - hér að aftan verður atburðarrásin rakin:
Þjónninn byrjaði á því að taka teppið af tölvunni sem hann hafði haganlega vafið um hana. Næst fann hann til aflsnúruna sem var í skúffu og setti hana í samband við tæki sem ég held að sé varaaflstöð og síðan reyndum við að kveikja á henni sem tókst ekki. Við skoðuðum allar snúrur að aftan og koumst loks að því að þó ljós væri á varaaflgjafanum þurfti líka að kveikja á honum og þá tókst okkur loks að kveikja á tölvunni. Eftir 5 gríðarlega langar mínútur var loks kveikt á tölvunni og innskráningarmyndin birtist þar sem hægt var að velja á milli Administrator og Guest og eftir smá umhugsun skilgreindi ég mig sem það síðarnefnda. Eftir að tölvan hafði keyrt Windows notendaviðmótið þá tvísmellti ég á Connect til að tengjast netinu og ekkert gerðist og prófaði ég margoft og þjóninn prófaði líka 10 sinnum án árangurs. Ég prófaði því að aftengjast og velja administrator og reyna lykilorðið 12345 sem var lykilorðið til að tengjast netinu. Þegar ég prófaði að stimpla það inn gerðist ekkert og lyklaborðið greinilega ekki í sambandi. Við skoðuðum aftaná vélina og þræddum okkur eftir lyklaborðsnúrunni og var hún í sambandi við vélina og því skildum við ekki alveg hvað var í gangi. Eftir smá eftirgrennslan þurftum við að tengja það við USB tengi með millistykki og skil ég því ekki alveg hvað það var að pæla með að vera í vitlausu tengi en það er margt í þessum heimi sem ég skil ekki. Ég gat því prófað lykilorðið 12345 sem mér til mikillar furðu virkaði og ég því kominn inn sem Administrator og því allir vegir færir jafnvel að komast á netið, eða það vonaði ég a.m.k. Ég prófaði núna að velja connect og þá kom upp tengimyndin sem hljómaði vel og ég gaf upp lykilorðið og reyndi að tengjast. Eftir smá stund kom upp villuskilaboð um að það væri enginn sónn á símalínunni. Við skoðuðum símalínuna og sáum eftir smá snúruafflækingu að þetta var vitlaus símasnúra sem var í sambandi og prófuðum þá hina sem átti að vera sú rétta en fengum sömu skilaboðin. Þjónninn fór þá að hræra í allskonar vírasulli í veggnum þar sem símasnúran fór og leit þetta ekki mjög traustvekjandi út. Ég sagðist þá bara ekki þurfa lengur ekkert þurfa að fara á netið því þetta vera komið nóg af þessari vitleysu og ég orðinn afhuga neti, tölvum, tækni og vísindum. Ég fór því aftur inn í bát að skrifa ferðasögu á tölvuna mína góða sem því miður er ekki Macintosh.

Eftir kvöldmat settust þjónarnir með okkur um kvöldið inni í betru stofu bátsins og spjölluðu mjög lengi við okkur - mjög þægilegir karlar sem hafa unnið hérna í tugi ára. Þeir sögðu okkur mikið um siði og matargerð hérna í Kashmir og leið því kvöldið mjög fljótt.

Kashmir

Við hrukkum upp af værum blundi kl. 5 um morguninn við gríðarleg læti líkt og djöfullinn sjálfur væri að messa yfir okkur með miklum hávaða. Þetta reyndist vera morgunmessa sem kom úr kallkerfi mosku stutt frá hótelinu og var hljóðkerfið stillt hærra en hæsta enda þarf boðskapurinn að ná til sem flestra og vekja fólk því á Ramadan vakna allir á þessum tíma og biðja í moskum. Við lágum í rúminu, hlustandi á bænirnar óma allt í kringum okkur og var skrítið að heyra úr mismunandi áttum bænahjalið. Þetta hljómaði eins og hundsgól sem byrjar á einum hundi en breiðist síðan út til nálægra hundkvikinda.

Við náðum að sofna aftur og sváfum til kl. 8, sem er snemmt hjá okkur en okkur hefur reyndar tekist að snúa sólarhringnum ágætlega við og reynum að fara snemma að sofa, ekki seinna en 23 og vakna fyrr.


Hótelherbergið okkar sem var óvenjulega stórt.

Eftir morgunmat rauk ég beint á netið á einu tölvu hótelsins sem ætluð er gestum,vsetti minnislykilinn í samband og keyrði tölvuna upp. Þegar tölvan hafði ræst sig gat ég ekki séð að hún hafði fundið minnislykilinn okkar og það var örlítil brennslulykt í loftinu sem ég pældi ekkert mikið í. Mér datt þá í hug að ég hefði kannski snúið lyklinum öfugt og tók hann út og prófaði að setja hann á hinn veginn inn en tölvan slökkti þá strax á sér. Úbbs hugsaði ég, tók lykilinn úr tölvunni og prófaði að kveikja á henni en það kom aðeins ljós á rofatakkann og hún slökkti þvínæst strax aftur á sér. Ég hafði eyðilagt einu tölvu hótelsins og nú yrði herinn sendur á mig.
Ég kallaði á herbergisþjóninn sem sat hinum megin við skilrúmið og hafði greinilega ekki orðið vitni að aðferðum mínum við að eyðileggja tölvugarminn sem var sennilegast eldri en maðurinn. Ég sýndi honum að ég gæti ekki kveikt á tölvunni en hann talaði litla sem enga ensku og því var ég ekkert að flækja málið með að segja honum að ég hefði valdið þessu með því að troða lyklinum öfugt í. Hann prófaði nokkrum sinnum að kveikja, yppti þvínæst öxlum svo ég þakkaði fyrir mig, gekk fyrir hornið á ganginum og hljóp síðan upp í herbergi. Ég ákvað að vera ekkert að segja þeim strax frá því hvað hafði gerst, betra að athuga hvort þeir gætu kallað til mann til að gera við þetta því þeir væru alveg líklegir til að rukka mig um hálfa landsframleiðslu Kashmir fyrir tölvuna sem var nú ekki mikils virði. Þegar við fórum niður í andyrri og út sá ég að þeir höfðu kallað til viðgerðarmann og því fór ég áhyggjulaus út eða næstum því, hafði reyndar smá samviskubit en það er eitthvað sem maður getur lifað við.

Þegar maður gengur út á aðalgötuna þá er eins og maður sé lítill kjötbiti sem hent er fyrir hundahóp svo maður haldi áfram með hundasamlíkingar, því betlarar og verra fólk sem kallast sölumenn reyna að plata mann í allskonar vitleysu, elta mann uppi og maður þarf að vera sterkur að þykjast ekkert taka eftir fólkinu.

Við ákváðum að byrja á því að taka tuk-tuk að húsbátaleigunni sem hótelstjórinn í Leh hefði mælt með því við treystum honum ágætlega, eða a.m.k. eins langt og maður getur treyst mönnum sem vinna í þessum bransa. Við sömdum um verð við tuk-tuk bílstjórann að vatninu sem bátaleigan var við og héldum af stað. Þetta er reyndar ekki við vatnið sem er næst miðbænum og sölumaðurinn á Little Tibet hafði reyndar sagt okkur að gista alls ekki við þetta vatn því það væri ekki öruggt, best væri að vera í miðbænum. Við ákváðum að skoða a.m.k. aðstæður - maður tapar engu á því nema rúbínum.
Þegar við komum að vatninu sögðum við bílstjóranum að við værum að fara til Wangnoo houseboats sem var nafnið á fyrirtækinu og virtist hann ekki vita hvar það væri að finna og spurði vegfarenda sem sagði okkur að taka smábát þarna stutt frá því þetta væri alveg hinum megin við vatnið. Við fórum að ráðum hans og settumst í bát sem er ekki ólíkur þeim bátum sem tíðkast í Feneyjum en reyndar styttri og örlítið breiðari. Við sömdum um báðar leiðir við hann því við ætluðum bara að kanna aðstæður og verð. Það tók um 25 mínútur að sigla yfir og finna fyrirtækið og stigum við frá borði á land milli báta Jewel of Kashmir húsbátafyrirtækisins. Við gengum inn í lítið hús sem var í miðjum skrúðgarði, virtist góður staður til að slaka á, og ræddum þar við eigandann sem var maður um rúmlega 70 og biðum eftir syni hans sem stjórnar öllu þarna. Hann sýndi okkur einn bátinn sem var með þremur herbergum og einu lúxusherbergi ásamt borðstofu, betri stofu og góðri verönd á enda bátsins til að slaka á og horfa yfir vatnið. Báturinn var sannkölluð fljótandi höll og þar sem enginn gestur var í neinum báta þeirra, erum utan ferðamannatímabilsins, þá gátum við verið með bátinn (eða ætti maður að kalla þetta skip?) ein og sér, og verðið var nokkuð ásættanlegt. Feðgarnir voru mjög þægilegi, töluðu góða ensku og við treystum þeim alveg með að þetta væri allt hið besta mál og þeir lögðu mikla áherslu á það að við ættum ekki að hafa neinar áhyggjur og slaka á í bátum þeirra. Við ákváðum að taka lúxusherbergið og byrja á einni nótt með fullu fæði.
Við sendum bátakallinn sem ferjaði okkur aftu til baka án okkar því eigandinn bauðst til að gefa okkur far niður í bæ því skrifstofa hans var á sömu götu og hótelið okkar. Þar sem hann þurfti síðan að fara aftur í bátana um 3 leytið þá bauð hann okkur far tilbaka með allan okkar farangur sem auðveldaði okkur sporin og við eyddum því 3 tímum í bænum áður en við fórum í húsbátinn okkar góða.


Á siglingu að finna húsbát.


Mikill gróður er í vötnunum Srinigar.

Við gengum framhjá Resident hótelinu á leið eftir verslunargötunni og strákurinn var þar úti sem hafði spjallað svo lengi við okkur (en aðallega Sonju) daginn áður svoi við spurðum hann um netkaffihús, og hann benti okkur á að fara aðeins út götuna og það væri til hægri við hliðina á Womans Collage. Við kvöddum hann og gengum í áttina sem hann benti okkur að fara og hann kvaddi með orðunum: "Good to meet you again.", og bætti síðan við orðunum til Sonju: "Especially you!".

Á leiðinni á netkaffihúsið gengum við framhjá litlu veitingahúsi með skillti fyrir utan "Ask for our Espresso inside!". Ég stökk hæð mína í loft upp í fullum herklæðum (þung myndavél + 2 álíka þungar linsur) og þegar ég hafði lent á tveim jafnfótum tilkynnti ég Sonju að ég ætti erindi þarna inn svo við settumst upp á efri hæðina og ég beið spenntur eftir fyrsta Espressóbollanum frá því í Róm. Á næsta borði var hippapar um sextugt, bæði gráhærð og grindhoruð - greinilega svokallaðir atvinnuferðamenn, eins og ég kýs að kalla þá sem gera ekkert annað en að þvælast um heiminn, eyða sem allra minnst og gera ekkert gagn - mér er illa við svona fólk. Þetta reyndist reyndar hið ágætasta fólk og þau sögðu mér að búast ekki við Espresso heldur venjulegu kaffi sem reyndist rétt því þetta var venjulegur nescafé-kaffibolli með sykri og mjólk ... svindl!


Dæmigert útlit á mönnum í Srinigar.


Dæmigerð götumynd í borginni.


Dæmigerður herbíll með vélbyssuhreiðri á toppnum og geitarhóp fyrir framan.

Við ákváðum að sleppa netkaffihúsinu og skoða frekar aðstæður við hitt vatnið sem kallast Dal. Okkur leist ekki jafn vel á aðstæður þar og vorum ánægð með val okkar á húsbáti. Þarna var mun meiri hávaði frá miðbænum, sérstaklega bílflaut, og ekki hægt að komast í land úr bátnum nema að vera ferjaður sem býður upp á mikið svindl og svínerí. Auk þess var útsýnið úr bátunum bara beint yfir miðbæinn og þá hefði maður eins getað verið á venjulegu hóteli.
Þar sem minnislykillinn okkar var ónýtur eftir baráttu mína við hóteltölvuna þá leituðum við aðeins að búðum sem selja slíkar tæknivörur en var tjáð af vegfaranda að það væri ekkert slíkt að finna í hverfinu og sagði okkur nafn á búð sem við gætum verslað nýjan lykil. Við stukkum upp í tuk-tuk sem keyrði okkur beint á Resident hótelið en þar innanhús eru nokkrar búðir. Graði hótelstrákurinn tók brosandi á móti okkur og gekk með okkur að búð stutt frá sem gæti haft græjuna til sölu en ekki reyndist það ferð til fjár. Hann fór með okkur í aðra búð en ekki seldi hún heldur minnislykil. Hann spurði mig hvort ég ætlaði að giftast Sonju og ég sagðist ekki viss um að ég vildi það, yrði að sjá til og varð hann frekar hneykslaður. Ég heyrði hann síðar vera að tala við Sonju í lágum hljóðum fyrir aftan mig á meðan við gengum, ég átti greinilega ekki að heyra það sem hann sagði. Hún sagði mér síðar að hann hafi verið að spyrja af hverju hún væri með mér, sannfæra hana um að vera ekkert að giftast mér og útlista eigið ágæti - við hlógum bæði að þessari örvæntingafullu tilraun hans. Ætli ég hafi ekki bara persónuleika í stað fyrir útlit :-)

Farooq lánaði okkur einn af starfsmönnum sínum til að ná í farangur okkar á hótelið og síðan var haldið í Paradís - Jewel of Kashmir húsbátana.

Til Srinigar - seinni dagur

Brottför frá Kargil var kl. 7 þennan þungbúna og grámyglulega morgunn. Við borðuðum frekar slappan morgunmat í veitingasal hótelsins sem var verulega farinn að láta á sjá eftir líklegast áratuga umhirðuleysi. Lítill en furðu hraustur burðarsveinn tók báða bakpokana okkar, hélt á þeim niður í bíl og síðan lögðum við af stað til Srinigar. Við höfðum aðeins ekið um 100 metra þegar við komum að flutningabíl sem stíflaði götuna og voru fjórir menn að hlaða bílinn. Bílstjórinn okkar var nú ekki á því að leyfa þeim að klára þessa fjóra glugga sem eftir voru heldur keyrði alveg upp að bílnum og flautaði í sífellu. Burðarmennirnir urðu mjög stressaðir og lyftu höndum til að biðja um að fá að klára en að lokum þurftu þeir að færa bílinn til að hleypa okkur framhjá. Þeir voru allir mjög rólegir, tóku þessari óþolinmæði bílstjóra vors með fullkomnu jafnaðargeði. Við reyndar komumst að því á síðustu dögum okkar í Leh að það er ein mesta synd í samfélagi þeirra að reiðast, m.a.s. meiri synd en að halda framhjá. Ef maður reiðist er maður eiginlega útskúfaður úr samfélaginu þannig að það er ekki tekið létt á stuttum þráðum. Þetta skýrir kannski að einhverju leyti hversu menn voru rólegir þegar bílstjóradrusslan sem keyrði okkur frá Manali keyrði inn í kindahópa með flautuna þannda - óvandaðir menn nýta sér þetta líklegast.

Riwez Ahmed bílstjórinn okkar virtist vera nokkuð merkilegur maður. Í hinu svokallaða Kargil stríði upp úr 1990 fór hann til Kargil með tvo sjónvarpsfréttamenn frá C-News og varð að dveljast þar í mánuð á meðan stríðið stóð sem hæst í bænum og nágrenni hans. Um 600 manns dóu á einum mánuði í þessu harða stríði og sá hann margt ljótt eins og er gangur styrjalda. Hann eyddi nóttunum á sama hóteli og við nú en keyrði fréttamennina á milli þorpa á daginn. Bíllinn hans lenti fjórum sinnum í skothríð þannig að hann lenti þó nokkrum sinnum í lífshættu og þakkar Allah fyrir að hafa komist lífs af.

Fyrsta stopp var í þorpinu Drass sem er víst næstkaldasta byggða ból í heimi á eftir Síberíu. Metkuldi þarna er -62 gráður, sem ég held að hafi verið síðasta vetur. Flest íbúðahús í bænum eru með kjallara sem fólkið býr í 2 mánuði yfir háveturinn.
Við gerðum stutt stopp í dekkjaverkstæði bæjarins sem er við aðalgötuna og Riwer bílstjóri henti inn varadekkinu sem var sprungið. Ég fór útúr bílnum og bílstjórinn renndi af stað án mín en stoppaði stutt frá verkstæðinu á bílaþvottastöðinni, þ.e. við vatnsbunu sem er nógu löng og há til að vatnið sprautist yfir bílana. Þegar hann kom aftur sagði hann mér sigri hrósandi að hann hafi farið í kalda sturtu með Sonju.
Dekkjaverkstæðið var timburhús í dæmigerðum Kashmír-ískum stíl ef ég má orða það svo, frekar illa farið en gegnir sínu hlutverki væntanlega ágætlega. Fjórir ungir menn/piltar unnu á verkstæðinu og tók sá elsti þeirra, sem líklegast er verkstjóri eða eigandi við dekkinu til viðgerðar. Hann notaði hluta af malbikaðri götunni við meðhöndlun á dekkinu en i miðjum klíðum kom vörubíll og heimtaði að verkstjórinn færði dekkið því vörubíllinn þurfti að komast að loftinu, eitthvað lítið eftir í dekkjunum. Ég veit ekki hvort þeir hafi þekkst, og það af illu, en verkstjórinn harðneitaði að færa dekkið og upphófst smávægilegt rifrildi. Vörubílstjórinn gaf svo eftir og lagði bílnum bara þar sem hann var, eiginlega á miðri umferðagötunni, og tók loftslönguna til að dæla í eitt dekk bílsins. Þegar verkstjórinn þurfti að blása í dekkið okkar sem hann hafði bætt var vörubílstjórinn enn að nota loftið og vildi greinilega ekki láta eftir slönguna. Þá rölti verkstjórinn inn í skúr og slökkti á loftpumpunni þannig að ekkert loft kom svo bílstjórinn skilaði slöngunni fúll á svip. Þegar við vorum að renna í burtu var vörubílstjórinn að dæla aftur í sín dekk og yngsti strákurinn var í hálfgerðu reipitogi við hann um slönguna því hann þurfti að setja loft í dekk sem hann var að gera við. Já, ekki er öll vitleysan eins.


Harðir naglar í Drass.


Hænum slátrað í drullupolli fyrir neðan veginn.


Aðalmaðurinn á dekkjaverkstæðinu.


Starfsmaður á verkstæðinu sem sést fyrir aftan hann.


Vörubílstjórinn bíður óþolinmóður eftir loftslöngunni og ungi starfsmaðurinn sem fór í reipitog við hann um slönguna er lengst til hægri.


Heyið er oft geymt ofaná húsum til að nýta það sem einangrun.

Ef landslagið á leiðinn daginn áður var fallegt þá sló landslagið þennan daginn því við og vel það. Við byrjuðum á því að klifra upp hátt fjall með hrikalegum fjallstindum allt í kring og eftir því sem okkur miðaði áfram fór ögn meiri gróður að skreyta landslagið, gras, tré og jafnvel fjölbreyttari blóm. Sumstaðar var eins og gríðarlegu magni af ljósum sandi hefði verið stráð yfir fjöllin, mjög sérstakt. Þetta er mest áberandi við klaustrið Lamayuru og þorpið þar í kring. Þegar við síðan komum yfir fjallið breytist landslagið skyndilega og það er eins og að vera komin í svissnesku alpana. Það er einmitt þar sem Kashmir byrjar - maður nánast tók andköf yfir stórfenglegu landslaginu. Gríðarlega brattar og háar hlíðar þakktar trjám með stórbrotnum snæfi þökktum fjallstindum einkenna þessa náttúru sem kom okkur skemmtilega á óvart. Kashmir hefur löngum verið þekkt sem perla Indlands enda mjög gjöfult land af gróðri sem gerir þetta svæði einstakt miðað við legu þess. Þegar lengra inn í Kashmir er komið má sjá hrísgrjónaakra og annað sem gleður augað, allstaðar er verið að rækta matjurtir, ávexti, grænmeti og fólk að vinna á ökrunum, enda er uppskerutíminn núna.

Hérna koma nokkrar myndir frá Kashmir sem við tókum á leiðinni sem vonandi ná gefa hugmynd um landslagið:










Vegagerðamaðurinn að týna smásteina.

Þegar við vorum nánst komin efst í fjallið, rétt áður en komið var inn í Kashmir, keyrðum við fram á bíl sem var undarlega skorðaður á veginum svo að húddið stóð eiginlega undir klettinn líkt og hann hefði sveigt frá hengifluginu hinum megin vegarins. Bíllinn var fullur af fólki og reyndist bílstjóri bílsins vera vinur bílstjóra okkar og sjúkdómsgreining á bílnum var að stýrið hafði dottið úr sambandi. Ef bíllinn hefði tekið upp á því að sveigja í hina áttina hefði hann líklegast steypst niður bratta hlíðina og ekki stoppað fyrr en í ánni neðst í gljúfrinu. Já, mikill er Allah.
Við hittum einnig þarna efst uppi nokkra sígauna með fáeina hunda að reka risastóran fjárhóp eftir veginum og tók dágóðan tíma að mjaka bílnum í gegnum kindahópinn. Það var falleg sjón að sjá fjárhópinn þarna innan um klettaveggina og sígaunana í kring.


Fjárhópur rekinn eftir mjóum veginum - þverhnýpi er niður í gjánna, örugglega nokkuð hundruð metrar.


Fjárhirðirinn.


Fjárhirðirinn í fjarska í rolluhafi.

Eftir að við vorum nýkomin yfir fjallið og framundan löng leið niður hinummegin með útsýni yfir Kashmir þá sprakk á bílnum okkar - spurning hvort bílstjórinn sé skyggn. Ég hjálpaði honum að skipta um dekk og rölti síðan aðeins upp hlíðina til að virða fyrir mér útsýnið og var þar næstum búinn að stíga ofaná hausinn á hermanni sem lá þar í litlu hlöðnu vélbyssuhreiðri í fullum feluskrúða. Aðeins munaði nokkrum sentimetrum held ég að ég hafi stigið á hann og var félagi hans sofandi í öðru hreiðri rétt hjá. Ég veit ekki hvað hermaðurinn hefur haldið þegar ég var þarna að spígspora rétt við hann - spurning hvort það hefði verið skilgreind sem innrás Íslendinga ef ég hefði troðið hann niður þarna, góð tilbreyting væntanlega frá endalausum fjárfestingainnrásum okkar sem engann mann bætir.


Kashmir.


Séð til baka þaðan sem við komum.


Hermaðurinn sem ég var næstum því búinn að troða undir skítugum skónum mínum.


Skipt um dekk á bílnum.


Hirðingi sem við hittum á leiðinni.


Við þurftum að bíða í dágóða stund á meðan mennirnir puðuðu við að ýta þessum trjábol yfir veginn.


Einn af þeim sem var að rembast við trjábolinn.


Sígaunafjölskylda - sígaunarnir dvelja þrjá mánuði á sléttunum uppi í fjöllunum yfir heitustu mánuðina en færa sig niður til Jammu yfir köldustu mánuðina og eru þeir þá 2-4 vikur að fara með allt sitt dót og búfénað eftir umferðagötunum.


Sígaunastúlka.

Flautan á bílnum okkar brann yfir áður en við komum inn í Srinigar og því gat Riwer bílstjóri ekki látið stóra flutningabíla vita að við værum að læðast við hliðina á þeim þegar við fórum framhjá. Þetta ásamt gríðarlegum glannaakstri gerði síðustu tvo tímana í ferðinni frekar erfiða fyrir taugar okkar og geðheilsu. Eins undarlegt og það er þá varð maður fyrst hræddur þegar bíllinn varð flautulaus - þetta er gríðarlega mikilvægt samskiptatæki í umferðinni.

Þegar farið er inn í Srinigar verður maður einna fyrst var við fjölda hermanna á verði, þeir eru á nánast hverju horni búnir vélbyssum. Ef þeir eru ekki með vélbyssu í hönd þá liggja þér í stórum vélbyssuhreiðrum og gægjast óárennilegir út um lítil göt á illa byggðum hreiðrunum. Um göturnar keyra einnig stórir brynvarðir bílar með lítil byssuhreiður á toppnum þannig að það borgar sig varla að láta dólgslega í þessari borg.


Rétt áður en komið var inn í borgina.

Við báðum bílstjórann um að skutla okkur á Grand Hótel þegar við þóttumst vita að við værum að nálgast miðja borgina. Hann brást mjög undarlega við og spurði hvort við hefðum ekki ætlað í húsbát og ég neitaði því, sagðist ætla á hótel. Hann varð hissa, greinilega búinn að tala við húsbátaeiganda og fær líklega með prósentur af túristasauðum sem hann nær að smala í fang húsbátaeiganda. Hann stoppaði bílinn, hringdi, talaði stutta stund í símann og rétti mér hann síðan. Ég spurði rólegur hver væri á línunni og var það víst sá sem seldi okkur bílferðina í Leh. Ég talaði við hann en þetta var ekki sá sem við höfðum verið í sambandi við og sagði ég honum að við hefðum aldrei sagst ætla að taka húsbát heldur að byrja á hóteli. Við höfðum reyndar spurt sölumanninn í Leh hvort hann vissi um góðan húsbát en tókum það skýrt fram að við ætluðum ekki að panta strax heldur skoða þegar við værum komin á staðinn svo hann hefur kannski misskilið og haldið að við ætluðum strax að skoða við komuna til borgarinnar en svo var aldeilis ekki.


Hestvagn í Srínigar.

Aðeins um húsbáta í Kashmir. Borgin er þekkt fyrir misflotta húsbáta sem ferðamenn dveljast á í stað hefðbundinna hótela og eru þeir flestir um 30-40 ára, þ.e. frá þeim tíma sem borgin var sem vinsælust hjá ferðamönnum. En nokkurra ára stríðsástand í héraðinu varð til þess að ferðamennska féll alveg niður og stóðu bátarnir auðir í nokkur ár sem var eigendum þeirra mjög erfitt. Núna er ferðamannabrannsin allur að koma til en er bara brot af því sem þetta var á sínum tíma, sem veldur því að það eru gríðarleg barátta um ferðamennina og mjög mikið svindl í gangi. Bandaríkjamaður sem við hittum í Leh sagði okkur frá því að hann hafi verið fangi í sínum bát, ekki fengið að fara í land og sölumönnum var dælt um borð til að ná örugglega hverjum dollara af honum. Hann náði að múta öðrum bátaeiganda til að ferja sig í land og slapp þannig frá fláráðum bátaeigandanum sem hélt honum þarna í gíslingu. Mörg önnur svipuð dæmi eru þekkt þannig að það þarf að fara varlega í þessum viðskiptum.
Já, neyðin kennir fátækum bátaeiganda að svindla.

En áfram með smjörið. Bílstjórinn breytti um stefnu eftir símtalið og keyrði okkur í átt að Grand Hotel. Á leiðinni stoppaði lögregla okkur og opnaði afturhurðina þar sem ég sat og settist upp í bílinn. Riwez var auðsjáanlega brugðið og lögreglumaðurinn gaf honum einhverjar skipanir svo hann keyrði af stað með lögguna í bílnum, tveim mínútum síðar gaf hún stoppmerki og fór út - var greinilega bara að húkka sér far.

Á Grand voru bara tvö herbergi laus, á 6. og 7. hæð lyftulauss hótelisins og herbergin auk þess lítt spennandi, annað þeirra var t.d. með hjónarúm og tvö önnur rúm í litlu plássi. Ég fór því aftur niður og sagði bílstjóranum að ég vildi kíkja á hitt hótelið, Adhoos, en Sonja beið með farangur okkar í bílnum á meðan. Bílstjórinn varð skrítin í framan og spurði hvað væri að þessu hóteli og virtist vilja að við dveldum þarna. Eftir smá orðaskipti samþykkti hann loksins að skutla okkur á hitt hótelið en hann hafði m.a.s. reynt að ljúga því að mér að það væri lokað vegna Ramadam. Hann keyrði úr húsasundi Grand hótels og þá blasti við Adhoos sem reyndist galopið, hefðum við ekki rekið augun í hótelið hefði hann sjálfsagt keyrt okkur að e-u lokuðu hóteli án skiltis.
Á meðan ég var uppi að skoða herbergi Adhoos reyndi hann ákaft að sannfæra Sonju um að Adhoos væri mun verri kostur því þar væri of miklu skellt saman, þ.e. hóteli, veitingastað og bakarí (Grand hótel var einnig hótel og veitingastaður), auk þess sem Adhoos væri alltaf fullt af fólki í viðskiptaerindum, bílastæðið alltof fullt(Grand Hotel hafði ekki einu seinni eitt bílastæði!) auk þess sem hann gæti reddað mjög góðum afslætti á Grand. Hann var greinilega á samningi við Grand Hotel.

Við tékkuðum okkur inn á Adhooso sem er í stærri kantinum og líkt og svo margt annað hér mætti gjarnan fríska upp a það en það er ekki hægt að biðja um mikið þegar lítið hefur verið um peninga í 20 ár.

Við fengum okkur síðdegismat á hótelinu og enn og aftur var matseðillinn aðallega til sýnis en maturinn var gómsætur. Við fórum svo í síðdegisgöngutúr til að kynnast nánasti umhverfi en það var erfitt á köflum því gaddavír var víða á götum og sumstaðar sandpokar, menn greinilega viðbúnir öllu. Við skoðuðum ríkisminjagripaverslunina sem er í stóru og reisulegu húsi í vel afgirtum garði. Nánast enginn var á ferli og þegar við gengum inn um hliðið sáum við stórt og mikið vélbyssuhreiður, eða jafnvel fallbyssuhreiður, með byssu sem miðaði beint á okkur þar sem við stóðum og hermaður þar fyrir aftan, hreiðrir var klætt með bárujárni og gaddavír svo við hröðuðum ferð okkar til að vera ekki í skotlínu.

Á leðinni til baka kom að máli við okkur maður sem spurði fyrst hvaðan við værum og gekk síðan með okkur langa vegalengd og spjallaði mikið. Okkur grunaði strax að hann væri að reyna að selja okkur eitthvað en það er erfitt að eiga við menn sem eru mjög almennilegir og ræðnir og eru að segja okkur frá borginni sinni, maður veit aldrei hverjir meina vel og hverjir ekki. Við sögðum honum að við værum á Resident hotel sem er alveg við okkar og þar sem hann svo gott sem fylgdi okkur að hótelinu ákváðum við bara að fara þar inn og fá okkur drykk á veitingastaðnum. Þetta er eitt flottasta hótelið í borginni og eitt það nýjasta enda kostar nóttin hátt í 20þ krónur. Það er óhefðubundið að innan, svalir mynda hálfhring, glerlyfta í miðjunni og móttaka fyrir framan lyftuna. Búðir eru á fyrstu tveim hæðunum en fyrir ofan það herbergin á svölum sem snúa að lyftunni og tómarúminu í miðri byggingunni. Veitingasalurinn er á efstu hæð og við sáum engan í móttökunni þannig að við gengum inn í lyftuna og hún tók ukkur upp á efstu hæð. Þegar lyftan lagði af stað upp sá ég strákinn í móttökunni veifa til okkar og hlaupa að stiganum. Ég hugsaði ekki mikið um það en þegar við vorum að ganga inn í veitingasalinn kom hann móður og másandi upp stigann, greinilega ekki alveg sáttur og sagði að hann yrði að fylgja okkur upp og við hefðum átt að tala við hann fyrst. Við báðum hann afsökunar enda virtist hann frekar þreyttur sem er ekk furða núna á Ramadan, hann hafði ekkert borðað né drukkið síðan 4 um morguninn.

Hann stóð yfir okkur á borðinu á veitingasalnum í hátt í klukkutíma svo til sleitulaust. Var að segja okkur frá borginni, sjálfum sér og sagðist vera að æfa enskuna sína. Hann sagði okkur margt merkilegt eins og að hann kynni að taka sundur vélbyssu og setja saman aftur á mettíma, hann væri tilbúinn að grípa til vopna ef þörf væri á, Bandaríkjamenn væru vondir, kínverjar væru mesta ógn heimsins og þegar Kashmir væri með einhvern kjaft hóta Kínverjar alltaf að ráðast á Ísrael o.flr. o.flr. Hann sagði okkur m.a.s. stolltur að hann væri aðhylltist sömu múslimatrú og Bin Laden. Hann var líke yfir sig hrifinn af Sonju og spurði mikið hvort við ætluðum að gifta okkur og annað um okkar hagi. Hann þreyttist ekki á því að lýsa yfir aðdáun sinni á Sonju þó að við hefðum reyndar þreyst á því, eða allavega ég.

Á leiðinni upp á herbergið á Adhoos mættum við þjónninum af Adhoos-veitingastaðnum frá því fyrr um daginn og var hann með klósettrúllu á leið inn í eitt herbergið. Það er gott til þess að vita að þjónninn framreiðir bæði matinn fyrir okkur og þrífur klósettin líka. Já, það er gott að vera þúsundþjalasmiður.

Um kvöldið fórum við snemma að sofa eftir að ég hafði byggt vélbyssuhreiður við gluggann til að verja okkur frá illum mönnum úti í hinum vonda heimi.

Til Srinigar - fyrri dagur

Það er kannski við hæfi að útskýra smá landafræðina hérna í Himalayafjöllum Indlands. Allt svæðið heitir stjórnarfarslega séð Jammu & Kashmnir en í raun þá miðast Ladakh við svæðið í kringum Leh, svo telst Kargil vera annað svæði, Srinigar og Jammu telst svo í raun vera hið hefðbundna Kashmir. Þegar maður keyrir um er þetta nokkuð ljóst því Leh og Kargil eru ansi hrjóstrug svæði og ekkert í líkingu við það sem Kasmhir stendur fyrir. Svo fer maður yfir ákveðið fjall og þá birtist manni skyndilega Kasmhir í allri sinni dýrð - í raun eins og Ladakh nema bara með trjám lengst upp í hlíðar, vötnum, lækjum og grænt svo langt sem augað eygir. En byrjum á byrjuninni.

Við höfðum beðið bílinn að koma rétt fyrir 10 um morguninn því við þurftum að byrja á að fara í minjagripabúðina, taka þar pakkana okkar innsaumuðu og fara með þá á pósthúsið. Við snæddum eins og oft áður morgunmatinn fyrir utan og á næsta borði var stúlka sem við höfðum séð glitta í á hótelinu undanfarna daga. Bíll kom upp úr 9 og hún ásamt leiðsögumanni stigu um borð og brunuðu í burtu. Einn þjóninn spjallaði við okkur stuttu síðar og spurði hvað planið væri hjá okkur um daginn og við sögðumst vera á leiðinni til Srinigar um 10 leytið. Hann sagði okkur þá að stúlkan sem var þá nýfarinn hafi verið á sömu leið og við hefðum því mögulega getað farið á sama bíl, sparað okkur bæði peninga og minkað mengun því þessi bílar eyða sínu, en það var of seint að hugsa um það.

Þegar ég var að borga reikninginn spyurði sá starfsmaður sem við höfðum verið í mestum samskiptum við hvort kokkur hótelsins, eiginkona hans og dóttir gætu fengið far með okkur til bæjarins Khalsey, sem var á leiðinni. Við sögðum það sjálfsagt mál enda bara skemmtilegra að hafa einhverja farþega með.

Bílinn renndi í hlaðið og með glaðlegum bílstjóranum var eiganda skrifstofunnar sem kom með til að segja okkur að hann hafi náð að kría út smá afslátt hjá bílstjóranum. Bíllinn hafði komið með farþega frá Srinigar til Leh og því betra að nýta bakaleiðina. Það var því nokkuð þétt setinn jeppi sem keyrði niður í bæ í minjagripabúðina, alls 7 manns en reyndar eitt barn.

Pakkarnir voru tilbúnir þegar við komum í búðina og ekkert annað að gera en að skrifa viðtakanda utan á þá á meðan afgreiðslumaðurinn kyrjaði úr kóraninum. Vonandi var hann ekki að biðjast fyrirgefningar á því að hafa skipt út hlutunum okkar fyrir grjót. Það tók hátt í klukkutíma að sækja pakkana og senda þá á pósthúsinu því það þarf að fylla út ýmsa pappíra. Á meðan beið allur skarinn þolinmóður í jeppanum uppi á aðalgötunni. Síðan var haldið í'ann og við höfðum smávegis á tilfinningunni að við værum að fara úr paradís í helvíti.


Til vinstri í íþróttagalla er eigandi ferðaskrifstofunnar að tala við einhvern félaga sinn - stóri maðurinn er bílstjórinn og sá minni kokkurinn sem fékk far með okkur.

Eftir um tvo tíma komum við til Khalsey og var það kjörinn staður til að snæða hádegisverð. Kokkurinn var tengdur veitingahúsi við aðaltorgið í bænum, þóttu okkur það góð meðmæli og borðuðum þar. Inni á þessum litla stað sem hafði gott útsýni yfir torgið voru 4 borð og lítill söluskenkur en maturinn kom úr eldhúsi einhverstaðar fyrir utan. Kannski gott að maður sér ekki eldunar- og uppþvottaaðstöðu á stöðum sem þessum. Við fengum okkur nepalskan og kínverskan mat sem smakkaðist bara nokkuð vel.
Á næsta borði við okkur sátu 3 búddamunkar og á hinu borðinu þrír alvopnaðir hermenn - nokkuð miklar andstæður þar á ferðinni. Á fjórða borðinu sátu fjórir strákar sem voru reffilegir, allir klæddir í föt sem ég geri ráð fyrir að þeir haldi að séu vestræn tískuföt - þeir hafa sennilega þótt töffarar í þorpinu. Einn var í rauðum samfestingi úr leðri með gulu munstri efst, tveir í snjáðum jakkafötum og sá fjórði í gallabuxum og bol með sólgleraugu. Það var kannski ekki það sem vakti athygli okkar enda vön að sjá margbreytilegan útgang á fólki hérna. Heldur að einn þeirra var með skjalatösku og í lok máltíðar setti hann hana upp á borðið og var hún full af grasi, engu öðru - og það grænu grasi eins og vex úti á túnum, ekki það sem menn reykja.

Við spurðum þjóninn þegar hann kom til okkar hvort hann ætti kók og hann svaraði því játandi. Um 10 mínútum síðar kom annar þjónn og spurði hvort við vildum eitthvað að drekka og við spurðum aftur hvort hann ætti kók, en hann svaraði því til að þau væru aðeins með Pepsi, sem við samþykktum enda betri drykkur. Þegar við vorum byrjuð að drekka veigarnar kom fyrri þjónninn hlaupandi upp tröppurnar og inn á staðinn með tvær kók - hann hafði greinilega hlaupið bæinn á enda til að verða við kröfum okkar. Þar sem við vorum þá komin með þrjá gosdrykki gáfum við eina flöskuna þegar við vorum komin út af staðnum.


Þessi töffari sat fyrir utan veitingahúsið.


Þessi börn voru frekar feimin.

Landslagið á leiðinni var stórbrotið eins og oft áður á þessum slóðum svo ég ætla ég ekki að reyna að lýsa fegurðinni í orðum. Aðeins að segja að það var nokkuð hrjóstugt en hrikalegt og fórum við í gegnum gríðarleg gljúfur og upp fjöll á leið okkar, var landslagið oft svipað og gerist á Íslandi nema bara allt stærra og meira. Ætli myndirnar verði ekki bara að sannfæra lesendur:


Gljúfrið sem við keyrðum eftir - ef glögglega er skoðað má sjá vörubíl neðst í því.


Eyðimörk.


Hlykkjóttur vegur.


Hæsti punktur ferðarinnar.


Hæstu tindarnir gældu við skýin.


Fjöllin voru sum hver hrikaleg - þetta var tekið með gleiðlinsu til að ná öllu á mynd þannig að fjöllin gnæfa meira yfir manni en sýnist hér og eru hærri.


Landslagið eftir að við fórum aftur að lækka okkur.


Fallegur tindur - og eins og oft áður er þetta ekki ósvipað því sem maður sér á Íslandi.


Vinnubúðir vegagerðarmanna eru víða og eru tjöld oft hrörleg þó að þessi líti vel út.


Þessir voru að skýla sér fyrir sandroki.


... og þessir að þrífa sig.


Endastöð fyrri dags ferðarinnar var bærinn Kargil, um miðja vegu á milli Leh og Srinigar. Þetta er bær sem liggur við stóra á og breiðir úr sér báðum megin í hlíðunum. Húsin eru frekar hreysisleg í miðbænum en reisulegri hús eru samt á víð og dreif og algengari í úthverfum bæjarins. Gríðarlegur fjöldi fólks er í miðbænum þar sem fólksbílar og flutningabílar keyra á miklum hraða í gegn þenjandi flauturnar og maður veltir fyrir sér hversu mörg umferðaslys verða í bæ sem þessum. Þar sem úrslitaleikurinn í heimsmeistaramótinu í krikket á milli Indlands og Pakistan var í fullum gangi þegar við komum inn í bæinn þá voru stórir hópar af fólki fyrir utan búðir sem höfðu sjónvarp innandyra, allir að horfa á leikinn.


Horft á leikinn í búðarglugga.

Við byrjuðum á hóteli sem bílstjórinn mælti með og var dágóðan spöl frá miðbænum en lkeit ekkert sérstaklega vel út auk þess sem iðanaðrmenn voru að vinna í afgreiðslunni. Okkur sýndist bílstjórinn vera á prósentum hjá þeim því hann spjallaði við þjónana eins og hann þekkti þá vel og vildi vita af hverju okkur leist ekki á hótelið þegar ég sagði honum að ég vildi skoða síðari kostinn. Ég sagði honum bara að við vildum samanburð, hann samþykkti það og keyrði okkur á hið seinna. Bílstjórinn mælti reyndar líka með því en auk þess var það nefnt í Lonely Planet (LP). Það var betur staðsett nánast alveg í miðbænum og leit örlítið betur út en það fyrra og við ákváðum að taka það bara. Við fengum okkur stuttan göngutúr um bæinn, kíktum á netið og hringdum heim þar sem ekkert hafði heyrst frá okkur í vku. Netstaðurinn var pínulítil kompa með fjórum tölvum sem voru allar í lokanlegum básum. Hversvegna fólk þarf að loka að sér veit ég ekki en það sem lyklaborðið var svart af drullu og mikill skítur á milli takkanna þá fór hugmyndaflugið af stað. Ég spurði hvort hægt væri að tengja minnislykil við tölvuna því ég þurfti að setja inn blogg fyrir lesþyrsta aðdáendur mína og fjölskyldumeðlimi. Afgreiðslumaðurinn tók fram tölvuna og við það hrundi borðið undir lyklaborðinu í sundur með látum og lyklaborðið flaug beint á gólfið ásamt smámunum sem voru á borðinu. Þegar hann var búinn að setja borðið aftur upp hrundi önnur hliðin af tölvunni. Hraðinn var eftir þessu.

Við snæddum kvöldverð á hótelinu sem var með fjölbreyttan matseðil. En eins og grunsamlega oft áður þá var nánast ekkert til á matseðlinum, þetta eru yfirleitt ansi haldlitlir bleðlar. Okkur er farið að gruna að þetta sé góð aðferð hjá veitingastöðum, að vera með gríðarlega flotta og ýtarlega matseðla en síðan er bara fátt eitt til sem skiptir ekki máli því viðskiptavinurinn svangi er búinn að bíta á öngulinn. Bjórinn þarna var sá dýrasti sem við höfum rekist á, um 250 RS sem er 4x dýrara en við höfum séð áður og því varð ég að láta mér lynda vatn því gosdrykkir voru heldur ekki til.

Við sáum í sjónvarpinu áður en við fórum að sofa fagnaðarlæti Indverja, þeir sigruðu Pakistana og stóðu með titilinn í höndunum.