Knattspyrnumaðurinn Totti er hetjan hérna í Róm, sennilegast jafningi helstu hetjanna í Collosseum hérna forðum daga. Menn virðast alltaf þurfa fyrirmyndir og goð og er það vel. Ég hef reyndar reynt að útskýra fyrir mönnum hérna að Totti sé ekkert nema svindlari og hef notað þumalputta mikið niður þegar ég er að lýsa "kostum" hans. Ég hef nú ekki uppskorið mikið í þessari herferð nema að mér var hótað á bar í gær að ég yrði að borga tvöfalt verð þegar eg kæmi aftur. Einn maður í giftingunni reyndar samþykkti að lokum að Totti ætti það til að svindla þannig að þeir gera sér þó a.m.k. grein fyrir því.

Óharðarnir ferðamenn gætu kallað daginn í dag standpínu vegna þreytu í fótum eftir mikið "stand" í Vatikaninu að skoða hluti og málverk. Við ákváðum að taka leiðsögn um staðinn því það gaf okkur forgang í röðina, en hún er yfirleitt hátt í km. að lengd og um klukkutíma bið. Það borgaði sig algjörlega að hafa leiðsögn því erfitt er að henda reiður á því hvað er merkilegra en annað þarna. Leiðsögumennirnir hafa líka tæknivæðst því nú fær maður litla talstöð og eyrnatól og síðan talar leiðsögumaðurinn í hljóðnema og því nær maður að heyra allt en þarf ekki að slást um að standa fremst til að heyra. Við misstum okkur aðeins í búðinni þegar við vorum nýkomin inn og eyddum þarna 40þ krónur í styttu og veggtöflu. Styttan er brjóstmynd af Sesar og veggtaflan er af einhverjum kristilegum viðburði. Við vorum svo upptekin að kaupa að við heyrðum ekki þegar leiðsögumaðurinn var að útdeila miðunum sem var nærri búið að koma sér illa. Við gengum síðan með hópnum upp og aðeins áfram og síðan fóru allir í gegnum hlið með því að setja miðann í gegn og við komum alveg af fjöllum. Náðum samt að veifa leiðsögumanninum sem kom hlaupandi til okkar og sagði að hann gæti ekkert gert, við yrðum að fara niður og finna aðstoðarkonuna sem útbýtti miðunum en það var nú ekkert grín því staðurinn er eins og flugstöð, ótrúlega stór og mikið af fólki. Við hlupum niður og byrjuðum að leita að nálinni og tókst með heppni að finna stúlkuna eftir nokkra stund en hún var þá líka að leita að okkur því hún var með tvo afgangsmiða. Óþolandi svona túristar sem geta ekki fylgst með :-)

Eftir Vatíkanið og Péturskirkjuna fórum við að finna mat, það getur tekið ansi langan tíma ;) Það eru nokkur skilyrði sem staðirnir þurfa að uppfylla grunnskilyrði:

1. Þurfa að vera a.m.k. 10 mín frá næsta túristastað
2. Matseðillinn má alls ekki vera á 8 tungumálum, max enska og ítalska
3. Matseðillinn má ekki vera með útvatnaðar ljósmyndir af misgirnilegum pitsum
4. Útiborðin mega ekki standa út á hraðbraut
5. Veitingastaðurinn má ekki vera við aðalgötu
6. Hann þarf að vera kósý
7. Lýsingin þarf að vera þægileg og 5500-6000 á kelvin skala.
8. Staðurinn þarf að hafa myndarlegt starfsfólk af báðum kynjum.
9. Matseðillinn þarf að kveikja í bragðlaukunum
10. Rick Ashley má ekki vera á repeat á geislaspilaranum
11. Aðrir matargestir þurfa að vera ítalskir að meirihluta

Annars erum við mjög opin og til í að prófa nýja hluti.

Með fullan maga héldum við af stað til Colosseum þar sem við ætluðum að fara í ferð með sama leiðögufyrirtæki og áður til að skoða stærsta neðanjarðargrafhýsi Rómar. Þegar til kom þá erum við Jóhann ekki nóg til þess að ferðin sé farin og þurftum við því að taka leigubíl þangað. Einungis er hægt að fara niður og skoða með leiðsögumanni og við fengum indverskan kaþólskan prest til að lóðsa okkur um ranghala hinna dauðu. Hins vegar þá var þetta kannski minna spennandi en við bjuggumst við því það er tvisvar búið að tæma grafirnar. Í kringum árið 800 var öllum þessum grafhýsum í kringum Róm lokað því e-jir barbarar voru alltaf að stela úr þeim bæði beinum og hlutum. Og þá var stór hluti beinanna tekinn og fluttur inn til Rómar. Svo þegar þetta fannst núna um miðja síðustu öld þá voru ferðamenn víst alltaf að nappa sér beini og beini til minja svo að restin af beinunum var flutt á neðstu hæðina sem er lokuð ferðamönnum. Talið er að um 300 þúsund manns hafi verið grafin þarna, þetta byrjaði sem leynigrafhýsi áður en kristni var leyfð. Við spjölluðum svo aðeins við leiðsögumanninn okkar sem var indverskur kaþólskur prestur, Vatikanið á og rekur grafhýsið, sem bauð okkur velkomin í litla kristilega þorpið sitt á suður-Indlandi þar sem kirkjan er með skóla fyrir börnin í þorpunum í kring. Við sjáum til hvað við gerum.

Við ætluðum nú ekki að segja mikið í orðum frá þessari ferð, myndirnar tala sínu máli, en ég held að það megi segja að við höfum brennt peningum, tíma og vonandi einhverri mör yfir daginn.

við borðuðum síðan um kvöldið á góðum veitingastað og var virkilega gaman að spjalla við ítalina (þröngt mega sáttir sitja!).


Trójumaður að taka spor á dansgólfínu. Þessi stytta er ein sú merkilegasta í páfagarði - um 200 árum eldri en Jesús og Michelangelo sá um að grafa hana úr jörðu. Hann var fyrir miklum áhrifum frá stíl hennar, sérstaklega dramatíkinni í andlitinu og líkamsstöðunni.


Ég þurfti að leggjast í gólfið til að ná réttu sjónarhorni af þessari styttu en eftirá séð þá er þetta sjónarhorn ekkert mjög gott - a.m.k. er ég ekki viss um að sá sem er á styttunni yrði ánægður með það. Michelangelo var mjög hrifinn af þessu verki og var beðinn um að laga styttuna en hann neitaði - fannst hann ekki þess verður að eiga við þetta verk.


Silencia, no fotos, no video, silence please, usssssssssssss .... Þetta er hin fræga sextánda kapella sem Michelangelo sá um að myndskreyta og harðlega bannað að taka myndir þarna inni. Vörður stendur fremst og kallar orðin að framan öðru hvoru og verðir hlaupa um allan sal og skamma fólk fyrir að taka myndir.


Sonja að skrifa póstkort til fárra útvalda sem hún síðan sendi úr Páfagarði.


Þessi staur eða súla eða hvað þetta er, er frá Egyptalandi og er yfir 5000 ára gömul. Hún var flutt frá Egyptalandi rétt fyrir krists burð og var þá þegar forngripur fyrir Rómverjana því þá var hún 3000 ára gömul og var sett í miðju Circus Maximus.


Indverjinn sem sýndi okkur neðanjarðargrafhýsið mælti með að við myndum skoða ákveðna kirkju í Róm. Við fórum þangað og ég tók þessa mynd af presti í skriftarstól. Ég spurði síðan prestinn í næsta skriftarstól hvort ég mætti taka mynd af honum en hann kallaði njet og skellti aftur hlerunum með látum. Hann hefur þurft að skrifta strax eftir fyrir dónaskapinn. Já, það er oft gott að sitja báðum megin borðsins.


Sonja að koma upp úr neðanjarðarlestinni. Lestirnar miðsvæðis í Róm eru allar útkrotaðar - sést ekki í hreinann blett á þeim hvorki innan né utan.


Skemmtilegur náungi sem sat við hlið okkar á útiveitingahúsinu. Hann var nokkuð líkur Halla, pabba Árna að mínu mati. Hann og konan hans voru frá Milanó og hann endaði á að gefa okkur með sér úr rauðvínsflöskunni þeirra (sem var virkilega góð) (Fattoria dei Barbi) og borgaði eftirréttinn okkar. Góður díll það.

Myndirnar frá deginum voru ekkert voðalega góðar og þegar ég var hálfnaður að skoða þær um kvöldið bað ég Sonju að rétta mér myndavélina svo ég gæti athugað hvort hún væri ekki örugglega stillt á sjálfvirkan fókus.

Crawling slowly over wet sand ....

Crawling slowly over wet sand ....

Komið þið sælir lesendur góðir. Það er nokkuð síðan við skrifuðum inn okkar síðasta blogg og þið kannski farin að halda að það hafi verið okkar síðasta en svo er aldeilis ekki. Ég ligg núna á mánudagsmorgni og hlusta á snillinginn Morrissey og hann hefur blásið mér í brjóst að skrifa eitthvað. Annars hef ég nánast bara hlustað á Morrissey og Megas í ferðinni þegar ég er að fara að sofa með smá blöndu af Arcade Fire, Danielson, Decemberists og I'm from Barcelona.

Við skelltum okkur í skoðunarferð um Colloseum, Palentine hæðina og Roman Forum. Collosseum er virkilega magnaður staður og eitt af því sem maður verður að skoða. Það var minna að innan en við bjuggumst við en samt gríðarlega stórt. Menn telja (hvernig sem þeir hafa talið það) að um milljón manns hafi látið lífið til að skemmta áhorfendum yfir nokkur hundrað ára skeið, þegar leikar voru stundaðir þarna. Á endurreisnartímabilinu, löngu eftir að hætt var að nota þetta í leika, var næstum allur marmarinn tekinn og mikið af öðru byggingarefni til að skreyta aðrar byggingar, aðallegar kirkjur. Paladine hæðin er gríðarlegt samasafn af hallar-rústum, talið er að í hæðinni sé meira af múrsteinum og öðru byggingarefni heldur en náttúrulegum jarðefnum vegna þess hversu vinsælt hallarstæði hæðin hefur verið í gegnum aldirnar. Við skoðuðum síðan að lokum Roman Forum sem er þarna fyrir neðan hæðina og er afar tilkomumikið.

Það er annars ansi merkilegt hvað maður verður fljótt samdauna öllum þessu stórmerkilegu fornminjum og þykir allt sem er undir 1000 ára gamalt vera bara hálfómerkilegt ;) Annars kom það mér (Sonju) á óvart hvað það er mikið af minjum hér og þar um borgina, hélt að þetta væri meira bara bundið við Colloseum og þar í kring.


Hérna komar nokkrar myndir frá deginum:


Ringlaðir tímaflakkarar.


Sögulegur staður.


Það er augljóst hvar Sonja er stödd þarna.


Við höfum komist að því að það má drekka vatn úr brunnum í Róm og höfum við sparað bæði pening og tíma (ásamt því að sleppa við ofþurrk sem hefur oft verið ferðafélaqi okkar). Vatnið reyndar rennur í gegnum undirheima Rómar sem er fullur af grafhýsum og öðru en það er bara hressandi.


Uppi á Palantine hæðinni. Þessi leikvangur er smækkuð mynd af Circus Maximus sem er fyrir neðan hæðina. Circus Maximus sem var stærsti leikvangur sem hefur verið byggður - tók 300.000 manns í sæti og þar fóru hestvagnahlaup fram til forna (chariots) - Kaplakriki hvað. Þessi hinsvegar var öllu minni og var keppt með asnakerrum o.flr. og voru það gjarnan þrælabörnin sem kepptu, kannski e-ð í líkingu við æfingabúðir sem Schumacher ofl fara í sem börn.


Við uppi á Palantine hæðinni.


Hluti af Roman Forum - sést ágætlega hversu tilkomumikið svæðið er.


Já, við erum mjög upptekin af sjálfum okkur :-) Þetta musteri þarna fyrir aftan er gríðarlega hátt og sterklega byggt. Það hvað það er sterkt bjargaði því frá því að vera eyðilagt og notað í smíði á kirkju á endurreisnartímanum. Það eru för á súlunum frá böndum og öðru sem sýnir að menn reyndu töluvert að taka það niður en tókst ekki.


Þetta eru nú ekki föngulegir fótleggir. Sárin á löppunum eftir aðgerðina sjást þarna og einnig skítur eftir langan dag.

... how I dearly wish I wasn't here.

Annar dagur i Rom (29.8.2007)

Þá erum við komin upp á herbergi eftir langan en virkilega góðan dag. Við borðuðum frábæran morgunmat hérna á gistiheimilinu sem innihélt allt milli himins og jarðar, m.a.s. Bruschetta með tómötum og margt annað gott. Við spjölluðum við tvær hollenskar stúlkur á meðan við fengum okkur morgunmat og ítalskt expresso.

Við héldum síðan af stað eftir að hafa spjallað við hóteleigendurna, sem eru skemmtileg Ítölsk hjón og fengið hjá þeim upplýsingar til að byrja fyrsta daginn á réttum fæti.

Rétt eftir að við lögðum af stað skoðaði ég sólgleraugu hjá sölumanni og spurði hann um verð eftir að ég hafði fundið gleraugu sem hentuðu mér og sagði hann 15 evrur og ég þakkaði þá fyrir og gerði mig líklegan til að fara. Hann stoppaði mig og vildi endilega selja mér og ég náði að prútta þetta niður í 5 evrur og borgaði manninum. Eldri Ítali stóð þarna hjá og fylgdist með og kallaði ákaft Bravo og klappaði eftir að sölumaðurinn samþykkti 5 evrurnar þannig að ég var nokkuð ánægður með mig þó að ég hafi sjálfsagt borgað of mikið fyrir þau.

Við tókum síðan strætó niður í miðbæ og fórum út við ána Tíber og skoðuðum okkur þar aðeins um. Það verður að segjast að byggingarnar hérna eru stórkostlegar og nokkuð ljóst að slefandi geðsjúklingar hafa fengið hugmyndirnar að þeim flestum. Við gengum þar um litlar göngugötur í gríðarlegum hita. Það er sennilegast ágætis upphitun (bókstaflega) fyrir Indland að labba mikið í þessum hita. Við erum að reyna að drekka mikið vatn því við klikkum alltaf á því í ferðalögum okkar. Ég gerði ekki nægilega mikið af því í dag, leið reyndar nokkuð vel en ég drakk 3 bjóra og ýmislegt annað en fór ekki á klósettið fyrr en í kvöldmatinum núna kl. 20:30 í kvöld.

Við höfum hvorugt náð að finna okkur ljósmyndalega séð hérna og því ekki komist í almennilegan "ljósmyndatrans" - ég held að málið sé bara að við erum ekkert mikið fyrir að taka myndir í stórum borgum, finnum a.m.k. miklu meira myndvænt í þorpum og sveitum. Það skiptir hinsvegar engu máli því markmiðið hérna er að slaka á.

Fyrir þá sem vilja stúdera það sem við gerðum í dag þá hét hverfið sem við þræddum Piazza Navona og þar í kring. Skoðum m.a. Pantheon og Castel Sant'Angelo sem var nokkuð tilkomumikið fyrir íslenskan sveitastrák og úthverfastúlku.

Við keyptum okkur Cognac Frapin Grande Champagne V.S.O.P. í fríhöfninni til að drekka á kvöldin svo við fríkum ekki út í niðurgang því er planið að drekka staup á hverju kvöldi. Ætli ég sverji mig ekki í ættina og mæti heim sem virkur alki, sjáum samt til með það.

Við borðuðum pizzu í hádeginu en spaghetti og tortellini í kvöld og voru báðir réttirnir ágætir en ítalir kunna greinilega ekkert að elda svona rétti.

Ítalir eru annars eins og flestir vita skemmtilegt og hjálplegt fólk með ágætis notendaviðmót - stúlkurnar í flegnum bolum svo sést í "bringuhárin" og strákarnir svipaðir.

Hérna koma nokkrar myndir (Sonja valdi myndirnar þannig að ég ber enga ábyrgð á því að þær eru nánast allar af mér og bið ég hérmeð viðkvæma lesendur afsökunar á því):


Vélin á flugi nánast tóm á leið til Rómar. Það verður dýrt fyrir okkur 9 farðegana að kolefnisjafna ferðina.


Harmonikkuleikari á Via dei Coronari, sem er lítilli hliðargata.


Ég að drekka fyrsta bjórinn í ferðinni og bíða eftir Pizzu með skinku (reyndist vera hráskinka) og sveppum.


Stórglæsilegur ungur maður sem fellur eins og flís í rass inn í ítalíuskaran á götunum. Þetta eru gleraugun góðu sem ég náði að prútta niður.


Ég bjó til þessa festingu á myndavélatöskuna mína. Málið er að ég keypti mér tösku og keypti betri ól á hana en það passaði ekki nægilega vel að festa ólina beint á breiða festinguna þannig að ég útbjó þetta sem hefur haldið nokkuð vel hingað til ... 7, 9, 13.


Þarna erum við uppi á Castel Sant'Angelo með borgina í bakgrunni.


Þessi kona var þarna uppi líka, ótrúlegt en satt.

Já, þetta eru nú ekkert spes myndir svosem en þjóna sínum tilgangi að festa á filmu ferðasögu okkar.

Planið á morgun er að skoða hringleikahúsið Colloseium og eyða bróðurpart dagsins á því svæði við söng og dans.

Fyrsti dagur

Jæja þá erum við loksins lögð í'ann og erum núna stödd í okkar ágæta hótelherbergi fyrsta daginn okkar í Róm. Sonja er þreytt eftir stressið síðustu daga og því ákváðum við að taka því aðeins rólega núna eftir morgunmatinn og ég er því að hamra þetta inn og Sonja að klára Flugdrekahlauparann.

Það var nokkuð magnað að við vorum aðeins 9 farþegarnir í c.a. 200 manna Boeing vél til Rómar. Þetta er síðasta flug út hjá ferþaskrifstofunni og það skýrir þetta, en vélin hefur væntanlega verið betur hlaðin af mannlegum varningi á leið aftur til Íslands.

Við komum hingað laust fyrir miðnætti í gær og það var voldug sjón að keyra framhjá hringleikahúsinu Collesium sem við höfum séð margoft á myndum í gegnum tíðina. Ólíkt því þegar ég sá píramídana í Giza sem voru mér minni en ég reiknaði með var Collesium töluvert stærra en ég bjóst við. Það er gríðarlega voldugt og ótrúlegt að það var byggt c.a. 1000 árum áður en óheppnum víkingum skolaði á land á Íslandi. Það þarf náttúrlega að vera stórt til að geta boðið upp á sjóorustur en það var einmitt gert fljótlega eftir byggingu þess, þ.e. áður en kjallaranum var bætt við. Menn eru reyndar ekki sammála um það hvort það sé bara þjóðsaga að þarna hafi verið haldnar sjóorustur en það verður samt er gaman að trúa því í huganum þegar við skoðum það fljótlega. Það er í göngufæri héðan þannig að við erum á ágætis stað.

Við erum í svokölluðu “bed and breakfast” sem er í raun bara íbúð sem hefur verið stúkuð niður í nokkur herbergi með eldhúsi þar sem boðið er upp á hreint stórgóðan morgunverð. Herbergið okkar er mjög fínt, hátt til lofts, stór gluggi, snyrtilegt bað og flatstjónvarp.

Planið hjá okkur næstu daga er að taka því rólega og slaka aðeins á. Við erum reyndar búin að merkja inn nokkra staði í litlu ferðabókina sem við keyptum okkur sem okkur langar til að sjá. Þar ber hæst hinar ýmsu dýlflisur sem ég er nokkuð spenntur fyrir en við ætlum samt að reyna að vera ekki að stressa okkur við að skoða allt.

Ég verð líklegast að vera í síðbuxum allan tímann hérna í Róm eftir að ég asnaðist til að fara í aðgerðina nánast rétt áður en við fórum út á flugvöll en maður verður bara að taka því.

Stóra ágreiningsefnið hjá okkur er farangurinn. Við erum með sitthvoran bakpokann sem hvor er um 15 kg. Auk þess að vera með allt myndavéladótið og auka tösku með sparifötunum sem við munum senda með einhverjum giftingagestinum til Íslands. Ég vil senda mjög mikið dót aftur til Íslands þannig að við höfum hámark 10 kg. Hvor en Sonja er ekki alveg jafn viss. Við ætlum að fara aftur yfir dótið okkar í kvöld og semja um málið ... við hefðum kannski átt að taka lögfræðinga okkar með til að útkljá þetta á meðan við gerum eitthvað skemmtilegra. Kóngur vill sigla en byr mun reyndar ráða. ;-)

Jæja, ég ætla að reyna að drífa Sonju út í góða veðrið ...

Lagt af stað

Núna erum við að leggja lokahönd á pökkun fyrir ferðalagið okkar.

Við höfum gert MJÖG gróft ferðaplan og hljómar það svona:

28. ágúst flogið til Rómar.
5. sept. flogið til London og þaðan til Mumbai.
25. okt. farið til Nepal.
3. nóv. flogið til Bhutan.
19. nóv. farið aftur til Indlands.
2. des. flogið til Íslands.

Við ætlum að reyna að henda inn myndum og einhverjum texta hérna þegar við náum að tengjast alnetinu.

Bless, bless.