tag:blogger.com,1999:blog-39578212012-01-27T06:00:33.718ZFerðalög Sonju og Jóa um fjarlægar deildir jarðarSonjahttp://www.blogger.com/profile/13907561018578870306noreply@blogger.comBlogger2171100tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-76701701292369336132008-07-13T23:40:00.001Z2008-07-13T23:41:33.758Z

Við gengum tímalega út úr hótelinu og stefndum niður götuna. Þegar við gengum inn aðalgötuna sáum við langa biðröð, um 30 metra."úff, við hefðum kannski átt að leggja af stað klukkutíma fyrr til að ná betri sætum." sagði Sonja vonsvikinn þegar við tókum okkur stöðu aftast í röðinni.Röðin færðist nokkuð fram á við fyrstu 20 mínúturnar en svo stoppaði allir og við stóðum næstum á sama stað í

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-9482315419233767352008-07-13T23:18:00.003Z2008-07-22T14:59:46.531Z

Lapin Agile er einn af elstu revíuklúbbum Parísar og sennilegast einna best varðveitti. Staðurinn er staðsettur ofarlega á listamannahæðinni í Montmartre í norðurhluta Parísar. Að utan lítur klúbburinn út eins og lítið sveitakot sem passar ágætlega við þennan hluta Parísar því húsin eru mörg hver mjög vinaleg og lítil, allt öðruvísi en Hoffmann stíllinn sem einkennir stærstan hluta

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-64581697629810574902008-07-07T22:47:00.005Z2008-07-07T22:54:47.250Z

Eins og þeir útvöldu sem hafa sótt okkur Sonju heim síðustu ár vita þá höfum við ákaflega gaman af gömlum hlutum enda bæði gamlar sálir. við vorum því ákveðin í að skoða nokkra markaði í París í ferðalaginu og þá aðallega um helgi því skemmtilegustu markaðirnir eru flestir bara um helgar.Eftir að hafa tekið lest nánast þvert yfir borgina lentum við á litlum götumarkaði sem lá beggja vegna við

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-42413510114275251232008-07-05T22:31:00.001Z2008-07-05T22:31:57.417Z

In France, a brasserie is a café doubling as a restaurant with a relaxed setting, which serves single dishes and other meals. It can be expected to have professional service and printed menus (unlike a bistro which may have neither), but more informal eating hours than a full-fledged restaurant. Typically, a brasserie is open every day of the week and the same menu is served all day.The word '

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-10819357484186023322008-07-03T08:30:00.001Z2008-07-03T08:30:36.091Z

Listamannsins lífLíf listamannsins er enginn dans á rósum eins og ég fékk að kynnast í gær. Við Sonja gengum eftir Signu og komum okkur vel fyrir í litlum garði með útsýni yfir Notre Dame. Þar fór Sonja að lesa en ég fálmaði æstur ofaní töskuna mína og dró þar upp litla teikniblokk og blýant sem ég hafði fjárfest í í London fyrir vikum síðan og séð þessa stund í hyllingum."Ég ætla að henda í

Sonjahttp://www.blogger.com/profile/13907561018578870306noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-43284616459432422532008-07-02T22:21:00.001Z2008-07-03T08:20:41.019Z

I'm Throwing My Arms Around ParisParís er sveipað einhverri dularfullri ævintýrablæju í huga mér. Ég hef aldrei komið til Frakklands og þaðan af síður til Parísar en samt finnst mér ég skynja stemmingu borgarinnar á einhvern hátt, þó það sé sjálfsagt misskilningur. Ég hef heyrt af mörgum sem hafa komið til borgarinnar og flestir mjög hrifnir, sérstaklega þeir sem læra inn á hana en eru ekki

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-17606606415525244112007-12-16T17:37:00.000Z2008-01-03T11:59:27.504Z

Þá er ferðasagan endalausa loks á enda og dyggir lesendur okkar geta farið að snúa sér að þarfari hlutum. Við erum ákaflega stolt af því að hafa náð að halda dampi með söguna allan þennan tíma því þetta tók drjúgan tíma á hverju kvöldi og einnig reyndum við að nýta t.d. lestarferðir. Oft var maður þreyttur eftir erfiðan dag eða með algjöra ritstíflu en þetta hafðist.Eitt það sem kom mér mest á

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-81190292458013912812007-12-13T21:37:00.000Z2007-12-13T21:39:31.603Z

Síðasti dagurinn í Indlandi var upprunninn - frekar þungbúinn enda farið að vetra á Indlandi og ákveðinn söknuður í hugum ferðalangra.Það biðu okkar smá verkefni fyrir brottför svo við rifum okkur á lappir um kl 07 og hóf Sonja að umpakka en ég hinsvegar fór í gönguferð í leit að netkaffi. Þegar við pöntuðum þetta guðsvolaða hótel daginn áður hafði viðmælandinn lofað öllu fögru með netkaffihús í

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-58188273726390891812007-12-13T21:24:00.000Z2007-12-13T21:33:16.739Z

Flestir hafa heyrt Taj Mahal getið, a.m.k. eftir að ástkær forseti okkar bað um tilfinningalegt svigrúm eftir að hann trúlofaði sig þarna fyrir utan. Shah Jahan byggði þessa voldugu marmarabyggingu á fyrri hluta 17 aldar sem grafhýsi fyrir eiginkonu sína en hún lést þegar hún var að ala 14. barn þeirra hjóna. Taj Mahal var reist á aðeins 12 árum og voru notaðir 1000 fílar til flutninga á efni

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-71237411443859009742007-12-10T22:21:00.000Z2007-12-10T22:23:50.168Z

Við skiptum liði fyrri hluta dags - Sonja fór að kaupa lestarmiða til Agra á lestarstöðinni ásamt viðkomu á pósthúsinu til að senda minjagripi heim. Ég dundaði mér í tölvunni á herberginu á meðan í tölvunni við að skrifa ferðasögu okkar og sá um að skrá okkur út á réttum tíma svo við yrðum ekki rukkuð um aðra nótt.Sonja kom til baka eftir að hafa verið í burtu í klukkutíma - hafði gleymt að taka

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-65386897417521879152007-12-10T21:34:00.000Z2007-12-10T21:47:49.798Z

Við stóðum fjögur úti fyrir utan hótelið um morguninn og horfðum upp í himininn sem lét ófriðlega, þrumur heyrðust í fjarska og stöku elding lýsti upp nágrennið."Er algengt að það rigni á þessum árstíma?" spurði Sonja hótelstjórann og var hún nokkuð hissa."Nei, aldrei - rignir stundum í janúar en annars aldrei." svaraði hótelstjórinn hissa þar sem hann starði upp í himininn.Hann hafði bankað á

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-80291005431127824592007-12-09T21:24:00.000Z2007-12-09T22:01:51.576Z

Við ætluðum að fá okkur snöggan og einfaldan morgunverð svo við hefðum meiri tíma í Bundi þennan síðasta dag okkar þar ... hann var hvorki snöggur né einfaldur.Þar sem við bjuggumst við að á fína hótelinu fengjum við svona sæmilegan morgunverð og góða þjónustu ákváðum við að borða þar enda er hann í næsta nágrenni við hótelið okkar.Afgreiðslustrákurinn, mjóvaxinn strákur rúmlega tvítugur virðist

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-91667112599117248332007-12-07T08:22:00.000Z2007-12-09T18:18:56.093Z

Ætli það sé ekki best að útskýra tegund af húsum sem kallast Havalies og eru algeng hérna í Rajkasthan hluta Indlands. Þetta eru oftast mjög stór hús en miðjan er port sem er opið alveg upp. Yfirleitt er stórt tréhlið sem gengið er inn í opna rýmið og þaðan inn í húsið sem nær hringinn. Herbergin eru oft máluð með veggskreytingum sem sýna bæði daglega hluti og einnig tengjast trúnni á einhvern

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-64800631251054107672007-12-06T11:41:00.000Z2007-12-06T11:54:27.506Z

Við höfðum komið á hótelið kl. 6 um morguninn og farið strax aftur að sofa eins og áður hefur komið fram. Við vorum greinilega þreytt eftir að hristast í þessum litla klefa um nóttina því við sváfum til hádegis, eitthvað sem við höfum ekki gert lengi.Ég hafði allt á hornum mér þegar við vöknuðum, fannst herbergið ómögulegt, bærinn glataður og var að gæla við að fara bara burtu þennan sama dag en

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-73961421190063282552007-12-06T11:28:00.000Z2007-12-06T11:39:27.566Z

Við þurftum að skrá okkur út úr hótelinu fyrir hádegi og var það með semingi sem ég gerði það þar sem maginn hafði verið að stríða mér um nóttina og drullufúlt að hafa ekki skítsæmilegt klósett til að halla sér að ef maginn myndi gera aðra atlögu að óæðri endanum.Við höfum ferðast í rúmlega 3 mánuði núna og þvælst á milli óteljandi hótela og þau hafa verið okkur eins og heimili, þ.e. það er

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-89414713926473254082007-12-06T11:06:00.000Z2007-12-06T11:17:12.809Z

Á danssýningunni í gær sá ég einn aðstoðarmanninn í hefðbundnum Indverskum jakka, sem eru aðsniðnir og síðir, og ákvað að slíkan jakka yrði ég að tryggja mér. Við ákváðum því að kíkja í fatabúðir fyrri hluta dags. Fyrsta búðin sem er á götunni fyrir neðan hótelið var nokkuð traustvekjandi og 4 starfsmenn að vinna þó enginn væri þar gesturinn. Þeir voru með svipaðan jakka og ég hafði séð uppi á

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-26014633701930299862007-12-05T19:58:00.000Z2007-12-07T15:04:49.256Z

Ég byrjaði daginn ekkert sérstaklega vel. Við Sonja snæddum morgunverð á veitingahúsinu uppi á efstu hæð hótelsins okkar sem er með útsýni í allar áttir. Sonja bað mig að sækja fyrir sig slæðu niður í herbergið okkar sem er númer 304. Ég skundaði niður, opnaði hurðina og fór inn í herbergið - skildi ekkert í því að það var kveikt inni á baðherbergi og vatn rennandi í vaskinn. Fyrsta sem mér

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-60730208721798390542007-12-05T19:54:00.000Z2007-12-05T19:55:44.245Z

Eftir stuttan og hnitmiðaðan svefn spruttum við á fætur eins og svefnsjúkir sniglar en náðum að drattast út rétt fyrir kl. 5 en þá áttum við pantaðan leigubíl. Við höfðum greitt hótelstjóranum 300 Rs fyrir bílinn þessa hálftíma leið áður en hann komst að því að við vorum ekki þau einu sem þyrftum að fara á lestarstöðina í Ajmer þennan morguninn, alls voru 6 manns að fara. Parið sem mætti út

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-84765826040868889132007-12-05T19:42:00.000Z2007-12-05T19:53:34.153Z

Við þurftum að þrátta við hóteleigandann vegna þess að hann vildi meina að við hefðum aðeins greitt tvær nætur en ekki þrjár eins og við höfðum gert. Hann gaf loks eftir og samþykkti að við hefðum greitt þrjár því við vorum viss í okkar sök en ekki hann - hafði gert mistök með að skrifa ekki greiðsluna niður. Hann leigir gjörsamlega öll herbergi út á hótelinu, m.a.s. herbergið sem hann býr öllu

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-28175828215897143632007-12-05T19:33:00.000Z2007-12-05T19:41:54.677Z

Við snæddum morgunverð á "Lake view restaurant" sem er eins og nafnið gefur til kynna við vatnið og með útsýni yfir það (auk þess að vera veitingastaður). Við höfðum ætlað að vakna eldsnemma og sjá morgunsólina í eyðimörkinni en láum eins og skötur og var hvorki vilji í huga né líkama að fara undan unaðslegum svefnpokunum.Okkur var sagt áður en við fórum upp á þakið þar sem borðin eru með

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-48418599569713854762007-12-05T19:23:00.000Z2007-12-05T19:33:06.422Z

Herbergið var umsetið moskítóflögum og ég eyddi bæði kvöldinu og morgninum að berjast við þessi blóðþyrstu kvikindi - veit ekki hvort hafði betur því eftir að ég hafði drepið um 50 dýr virtust fleiri vera á ferli - höfðu greinilega náð í liðsauka þannig að ég gafst upp.Við byrjuðum morguninn á því að ég fór og vann aðeins í tölvunni á "hang-out" staðnum okkar "Seven Heaven". Þetta hótel er

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-28757793163846944892007-12-02T13:38:00.000Z2007-12-02T14:06:58.304Z

Phuskar er bær staðsettur í austanverpi Rajasthan í norð-vestur Indlandi. Fyrir Hindúa er þessi tæplega 15.000 manna staður pílagrímabær með sín 400 klaustur, mörg röðuð utanum vatnið sem stendur í miðjum bænum og er heilagt."Ekkert kjöt og ekkert áfengi? Er ég kominn í helvíti?" var svar mitt þegar Sonja færði mér þessar fréttir. Staðurinn er svo heilagur að slíkar vörur eru bannaðar, allt

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-51129508983609912722007-12-02T13:33:00.000Z2007-12-02T13:36:43.042Z

Við dröttuðumst á fætur kl. 5 og fórum með farangurinn niður í afgreiðslu. Strákurinn sem var á vakt fór út í kalda nóttina og kallaði á Tuk-Tuk sem kom skömmu síðar."Hvað kostar á lestarstöðina?" spurði ég."80." sagði ökumaðurinn."Nú, það kostaði aðeins 40 í gær þegar ég fór sömu leið.""Það er nótt og þið með farangur." sagði hann réttilega."50" sagði ég með tóni eins og ég væri ekki til umræðu

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-24666938297155763532007-12-02T13:22:00.000Z2007-12-02T13:26:16.901Z

Í landamærabænum Samdrup Jongar urðum við að skilja við Anan og Pemba því þeir hafa ekki leyfi til að vinna í Indlandi. Indverskur bílstjóri myndi keyra okkur þessa 3,5 klst leið á flugvöllinn en þar myndum við taka flug til Delí.Anan og Pemba höfðu tvo möguleika til að fara tilbaka til Timphu, annaðhvort að keyra sömu leið (2-3 dagar) eða fara til Indlands og keyra fyrir neðan Bútan en það tæki

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-891890953216551732007-12-02T12:52:00.000Z2007-12-02T13:20:01.331Z

Ég ætla að byrja blogg dagsins á spurningu til lesenda. Konan í miðjunni er eiginkona leiðinlega ljósmyndarans sem ég talaði um í síðsta bloggi. Spurning min er sú hvort hárið á henni sé svona af náttúrunnar hendi eða hvort hárgreiðsludaman hennar sé einnig óvinur hennar? Hægra megin situr önnur Bútanbuddan, skelþunn eftir annasamt daðurkvöld og drykkjudag.Við vöknuðum við skarkalann í stóra

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-86807457786210229422007-12-02T12:00:00.000Z2007-12-02T12:26:19.191Z

Morgunverður var snæddur á sömu búllu og maturinn kvöldið áður og var Pemba farinn fótgangdi niður í bæ til að athuga hvað þeir ættu til og hvort betra væri að snæða á öðrum stað. Anan keyrði bílinn niðureftir og það í fyrsta skiptið sem við sjáum hann keyra.Rafmagnshitarinn er gerði nóttina bærilega.Pemba var að sjálfsögðu inni í eldhúsi á staðnum og var þar að steikja fyrir okkur brauðsneiðar

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-20654961975523865202007-11-26T11:49:00.000Z2007-11-26T12:02:45.164Z

Fyrsti dagur hátíðarinnar í virkingu í Mongar var í dag og ein af ástæðunum fyrir því að við gistum í bænum. Við fórum nokkuð snemma á fætur en Sonja fann að hún var ekki búin að jafna sig fullkomlega þó hún væri mun betri og nánast fær í flestan sjá, þ.e. ef klósett væri við hendina til að leiða úrgang út í sjóinn. Hún ákvað því að vera á hótelinu fram að hádegi en þá ætluðum við að halda ferð

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-7013132459475242242007-11-26T11:12:00.000Z2007-11-26T11:48:09.757Z

Sonja vaknaði með mikinn magaverk og nýtti klósettið vel þennan morguninn. Við höfðum ætlað að leggja stað í ferðalag dagsins um 7.30 leytið og borða morgunmat um hálftíma fyrr. Þegar við vorum að fara fram í morgunmatinn sá Sonja fram á að það væri ekki sniðugt fyrir hana að fara í 8 klukkustunda ferðalag með bílsetu og langri gönguferð svo hún skellti sér aftur í öryggi rúmsins og nálægð

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-3713632330877350912007-11-23T07:49:00.000Z2007-11-23T07:59:50.538Z

Við heyrðum í Pemba vesenast eitthvað við bílinn fyrir utan - heyrðum vatnsskvettur og ályktuðum að hann væri að þvo bílinn. Eldurinn í kamínunni var löngu kulnaður og því nístingskuldi í herberginu, ansi ólíkt þægilegum hitanum þegar við sofnuðum. Þegar við höfðum legið smá stund og safnað í okkur kjarki hentumst við fram úr rúminu, í fötin og stuttu síðar fram í matsal þar sem

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-27543796662566750692007-11-22T08:17:00.001Z2007-11-22T08:17:51.515Z

Við ætluðum okkur í morgungöngu í þorpið litla en sváfum aðeins yfir okkur og því varð ekkert úr því að við sæum morgunsólina sem reyndar var eitthvað feimin og faldi sig bakvið ský fyrsta klukkutímann. Við sötruðum te í setustofunni og fengum morgunmat á borðið rétt í því sem við vorum að ganga út í morgungönguna þannig að við töfðumst enn meira sem var í góðu lagi.Lumman mín var stórmerkileg

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-85278641929846798332007-11-22T07:57:00.000Z2007-11-22T08:17:21.103Z

Margir heima hafa spurt okkur af hverju við séum að þessu ferðabrölti, af hverju við komum ekki upp fjölskyldu og nýtum árin þegar börnin eru farin að heiman til að ferðast.Mér finnst þetta svolítið eins og að spyrja mann sem er í námi af hverju hann sé að nota árin þegar hann er ungur í að mennta sig, af hverju hann noti ekki tímann þegar hann fari á eftirlaun til að stunda nám. Það að ferðast

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-25090702747050450772007-11-21T13:21:00.000Z2007-11-21T13:30:46.496Z

"Ég gæti aldrei hugsað mér að vera meðlimur í klúbbi sem hefði menn eins og mig sem meðlimi!" sagði Woody Allen einhverntíman og mér verður eiginlega svipað innanbrjóst þegar við hittum aðra ferðamenn hérna í Bútan og ég veit að Sonja er sama sinnis. Við viljum eiga Bútan með húð og hári ein og sitja að óskiptri unaðslegri rjómakökunni. Þegar við hittum aðra ferðamenn sem eru oftast frá

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-56626504243158463282007-11-21T13:00:00.000Z2007-11-21T13:20:00.611Z

Við vöknuðum snemma um morguninn og vorum komin út fullklyfjuð um kl. 7.30 sem er ansi snemmt fyrir okkur skal ég segja ykkur. Við gengum svipaðar slóðir og kvöldið áður og hittum börn sem voru á leið í skólann enda hafði það verið tilgangurinn með því að fara svona snemma á stjá. Linsan sem ég hef notast nánast alfarið við í ferðinni bilaði í gönguferðinn, vildi okkur alls ekki hlýða og er það

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-9108576928016354682007-11-19T17:00:00.000Z2007-11-19T17:24:36.769Z

"Ég er ekki með höfuðverk, magaverk, óglatt, beinverki, svima, niðurgang né uppgang!""Nú, þá hlýtur þú að vera eitthvað veik!"Um klukkan 8 að morgni stöðvaði Pemba bílinn fyrir neðan lítinn göngustíg svo ég, Sonja og Anan gengum af stað upp í þorpið Rinchhengang sem er frá um 16. öld. Um 10 mínútum síðar komum við að húsþyrpingunni sem er frekar óhefðbundin fyrir Bútan því þorp eru yfirleitt

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-16627955119030534542007-11-19T16:39:00.000Z2007-11-19T16:57:10.470Z

Á Indlandi er sterk hefð fyrir því að foreldrar ákveði hverjum börnin skuli giftast og oftar en ekki ráða fjölskyldutengsl og viðskiptasjónarmið þessum ráðahag. Þessi hefð er svo sterk að þó fólk flytjist til vestrænna landa þá halda þau oft í þennan sið. Þó að Indland liggi við fótskör Bútan og það síðarnefnda beri oft sterkan keim af hefðum hversdagsleikans þá er það yfirleitt ástin sem ræður

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-141223722183471872007-11-19T16:25:00.000Z2007-11-19T17:27:25.002Z

Ég er oft mættur í morgunmat á undan Sonju því hún er yfirleitt að klára einhver mál uppi á herbergi og sendir mig niður til að panta svo hlutirnir gangi fljótlegra fyrir sig.Ég panta mér þá það sem ég vill fá og bendi síðan á tóma stólinn fyrir framan mig og segi:"Hún ætlar að fá ristað brauð og safa."Ég segi þetta hugsunalaust, geri yfirleitt ráð fyrir að þeir viti að hún sé rétt ókomin en

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-58120005417111958332007-11-06T17:01:00.000Z2007-11-06T17:10:12.456Z

Við byrjuðum daginn að skoða elsta klaustur Bútan sem er frá því um árið 700 - skrítið að sjá svona haganlega smíðað klaustur sem var byggt um 300 árum áður en Ísland fannst. Við stoppuðum ekki lengi í klaustrinu skoðuðum það aðeins að innan og hlustuðum á munk sem sat kyrjandi á gólfinu.Hótelið okkar - herbergið okkar var í byggingunni fyrir innan húsgarðinn.Herbergið okkar.Baðherbergið var það

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-80495087511866636942007-11-06T16:16:00.000Z2007-11-06T16:33:18.478Z

Bútan stendur á milli tveggja fjölmennustu landa heims, Indland í suðri og Kína í norðri. Það gerir utanríkismál landsins mjög flókin því bæði löndin hafa mikilla hagsmuni að gæta að hafa ítök í þessu frjósama landi. Indland hefur í gegnum árin séð um utanríkismál fyrir landið og ástæðan fyrir því er löng og flókin. Í stuttu máli þá afsöluðu Bútanar sér allri stjórn utanríkismála eftir að hafa

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-47418467160887362902007-11-04T15:09:00.000Z2007-11-04T15:38:44.802Z

"Hér grenja karlmenn í myndböndum!" sagði Sonja þegar við horfðum á indverska tónlistarrás í sjónvarpinu á flugvellinum."Það er nú mikil þversögn í því."Við vorum mætt nokkuð snemma á alþjóðaflugvöllinn í Katmandu eða um 2,5 klst. fyrir flugið til Bútan. Á móti okkur á flugstöðinni tók um 60 metra röð inn í flugstöðina sem var nú ekki árennileg. Hún gekk nú ótrúlega fljótt fyrir sig og við

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-28460079927821655882007-11-02T12:46:00.000Z2007-11-02T13:20:50.510Z

Ferðaskrifstofustrákurinn vildi ekki endurgreiða okkur alla ferðina, enduðum á að borga honum 1500 Nrs fyrir hótelið sem hann var búinn að panta og daginn áður greiddum við fararstjóranum 600 Nrs - við enduðum því á því að greiða rúmlega 2000 Nrs fyrir þetta sem er nú ekkert voðalega mikill peningur. Til þess að yfirfæra þessar upphæðir úr Nrs sem er Nepalise Rupies, eða Nepalskar rúpínur þá

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-150576705304032642007-10-31T06:22:00.000Z2007-10-31T06:26:38.259Z

Við dröttuðumst út úr hótelinu dauðþreytt kl. 5.30 með morgunmat í hendinni og inn í leigubílinn hjá Ramesh, feitlögnum eldri leigubílastjóra. Það var ennþá myrkur en fullt af fólkið komið á kreik á leið til vinnu eða þegar byrjað að vinna á götunum.Ramesh benti okkur á konungshöllina og gretti sig í andlitinu þegar hann sagði frá nýja kónginum sem hann sagði vera vondan mann.Um korteri síðar

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-74575119384527553722007-10-31T06:08:00.000Z2007-10-31T06:19:43.077Z

Fyrsti heili dagurinn í Katmandu var ekkert gríðarlega viðburðaríkur. Við þurftum að redda ýmsum málum og fór dagurinn nánast allur í það.Við gengum túristagöturnar í Tamil og skoðuðum möguleika á ferðum út fyrir borgina. Á þriðja stað sem við fórum á hittum við fyrir náunga sem virtist ekki vera á spíttí, þ.e. ofurákafur í að selja okkur bara eitthvað og virtist vera nokkuð eðlilegur. Hann

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-35833987086375498292007-10-31T05:53:00.000Z2007-10-31T05:57:39.677Z

Konungsríkið Nepal sem liggur á milli Indlands og Kína er himnaríki fyrir fjallaprílara og göngufólk. Um 64% af landinu er skilgreint sem fjöll og landið því að mörgu leyti erfitt fyrir ábúendur þess en landbúnaður skiptir gríðarlega miklu máli. Eitt af hinum fjölmörgu fjöllum er hæsti punkutur heims, Everest, sem er sennilega það sem flestir tengja við landið.Landið er sannarlega Disneyland

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-70582770638958204152007-10-29T11:43:00.000Z2007-10-30T07:22:54.860Z

Ég skellti mér í síðasta skiptið á ströndina eldsnemma um morguninn. Vaknaði kl. 5.20 og dreif mig strax út og skildi Sonju eftir í herberginu sem þurfti að fara redda flugmiðum ofl. svo við næðum tímanleg til Nepal.Þar sem hliðið úr garðinum á ströndina var lokað þurfti ég því að klifra upp og stökkva um 3 metra niður í sandinn í fullum herklæðum, þ.e. með tvær myndavélar. Sem betur fer var

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-3525982791303996502007-10-27T19:16:00.000Z2007-10-27T19:30:54.190Z

Hugmyndin var að dvelja hérna við ströndina í Kerala í 3-4 daga en dvölin reyndist töluvert lengri en það. Það var ekki bara mögnuð ströndin og hótelið sem ollu því heldur malaríulyf frá Íslandi. Þar sem þessir dagar fóru að mestu leyti í viðburðasnauða afslöppun, flokkun mynda og lestur bóka þá ætla ekki að fara mjög ítarlega í þá sálma því annars yrði langlokan á við Passíusálma.Þar sem okkur

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-86078461497413826852007-10-26T08:25:00.000Z2007-10-26T08:31:31.940Z

Að fylgjast með lífinu á ströndinni fyrri hluta dags þegar fiskurinn er dreginn í land gerir dvöl okkar hérna þess virði. Um kl. 5-6 hvern morgun er róið frá landi á þessum löngu árabátum sem eru kannski sérstakir í útliti fyrir það að vera lítlar útgáfur af víkingaskipunum fyrir utan að þessir eru segllausir.Netunum er komið fyrir um 100 metrum frá landi í flestum tilfellum og látin liggja þar

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-69382894681444952352007-10-26T08:03:00.000Z2007-10-26T08:23:04.343Z

Staðsetning hótelsins er í einu orði sagt frábær. Það er við langa gulli slegna sandströnd með pálmatrjám eins langt og augað eygir í báðar áttir. Á ströndinni eru nokkrir fiskibátar sem hvíla sig í sandinum og fáir á ferli fyrir utan morgnana þegar veiðimenn draga inn net sín.Ekkert annað hótel er á allri strandlengjunni, aðeins innfæddir fiskimenn og því stórkostlegt að fá tækifæri til að

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-63897488030678814112007-10-23T12:27:00.001Z2007-10-23T12:35:47.881Z

Gistiheimilið í Trivandrum var gamalt hús, eða villa öllu heldur sem hefur verið breytti í gistiheimili. Starfsfólkið var mjög hjálpsamt og nettengt tölva til staðar í afgreiðslunni fyrir gesti þannig að þetta var nánast fullkomið. Það eru sömu eigendur af þessu gistiheimili og hótelinu sem við ætlum að gista á við ströndina þannig að þau sjá um að flytja okkur á milli - gæti ekki verið

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-22565350778780638522007-10-23T11:52:00.000Z2007-10-23T12:24:50.647Z

"Isss, pabbi minn var miklu sterkari en þú þegar hann var á þínum aldri, hann mokaði skít 5 tíma á dag!" sagði Sonja við mig þegar hún horfði á mig hnykla vöðvana fyrir framan spegilinn."Nú, ég veit ekki betur en ég forriti skít 8 tíma á dag! svaraði ég réttilega.PóstkortaföndurEinmanna markmaður - er ekki alltaf sá lélegasti settur í markið?Hart barist um boltann.Konur á gangi í

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-51510148921534475502007-10-22T12:07:00.000Z2007-10-22T12:59:47.005Z

Heilsan var mun betri þegar við vöknuðum eldsnemma um morguninn. Við tókum því sameiginlega ákvörðun um að fara í bátsferðina um hin svokölluðu "Backwaters Kerala" sem við höfðum pantað daginn áður, áður en ég drakk frá mér alla heilsu með aðeins tveimur bjórum.Ég lenti í minniháttar slysi þegar ég gekk berfættur út af baðherberginu en misfella er í gólfinu þannig að baðherbergisgólfið er um 5

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-67574245832619506472007-10-22T11:43:00.000Z2007-10-22T11:54:40.354Z

Cochin er í fylkinu Kerala sem er alveg syðst á Indlandi og því ágætis tilbreyting frá fjallasvæðunum sem við höfum dvalið mest í hingað til.Við gistum á litlu gistiheimili sem rekið er af systrum í húsinu sem þær ólust upp í en þær breyttu því fyrir um 8 árum og búa nú í nýju húsi bakatil. Þetta er nokkuð heimilislegt því maður þarf að fara úr skónum, bara eitt sjónvarpi í setustofunni ogv við

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-29923504332981234242007-10-22T11:35:00.000Z2007-10-22T11:39:24.770Z

"Hello, how are you?""Good.""Where you from?""Iceland.""Oh, very cold?""A little bit.""How long you stay in India?""Two months.""Your first time here?""Yes.""Are you enjoying your stay here?""Yes, very much.""Have you done any shopping?""Yes, but I don't do much shopping.""There is a goverment store just over there with the lowest prices.""I'm not going shopping.""You must go today - tomorrow

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-84168684488074045312007-10-19T05:10:00.000Z2007-10-19T05:27:34.494Z

Ég vaknaði um nóttina og þreifaði fyrir mig áfram á klósettið. Ég fann engan rofa þar og áttaði mig fljótlega á því að það var einn aðal rofi fyrir ofan rúmið okkar sem myndi kveikja ekki aðeins á klósettinu heldur líka öll ljós í herberginu. Ég ákvað því að reyna bara að hitta í myrkrinu.Ég fann heita og góða bunu á vinstri löppinni og miðaði því til hægri. Heit buna fannst þá á hægri

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-12772798778161511972007-10-16T09:00:00.000Z2007-10-17T12:26:33.917Z

Hótelstarfsmaðurinn hafði látið okkur fá fjögur þykk teppi til að notast við um nóttina því það yrði mjög kalt.Sonja sofnaði snemma enda slöpp og ég var eitthvað að vesenast í tölvunni fram yfir miðnætti. Ég fór að sofa, var klæddur kasmírsku fötunum mínum og hafði yfir mér lak og þykkt teppi. Ég lá andvaka og var búinn að liggja lengi, sennilegast til 3 eða 4, og hugsa um lífið og tilveruna

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-12803571231908216512007-10-16T08:30:00.000Z2007-10-16T07:27:06.355Z

Um kl hálf tíu beið bílstjórinn okkar í anddyrinu, við höfðum þá þegar snætt morgunmat og greitt fyrir gistinguna.Þegar við vorum nýlögð af stað spurðum við hann hvað það væri langur akstur framundan og svaraði hann að það væri um 4 tímar. Við vorum frekar hissa á því hvað það væri stutt því þegar við vorum í Singla daginn áður sagði hann okkur að það væri 12 tíma akstur þaðan til Shimla. Við

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-42948906525853914402007-10-15T06:30:00.000Z2007-10-15T04:06:25.574Z

Sprengjuniðurgangur, Immodium, magakrampar ... enginn klósettpappír.Þessi orð held ég að lýsi nóttinni meira en mörg orð - það væri reyndar hægðarleikur að lýsa nóttinni í smáatriðum en ég held ég sleppi því.Ég náði að sofna aðeins undir morgunsárið og vaknaði við vekjaraklukkuna klukkan 8 en við höfðum sammælst við bílstjórann að leggja í hann kl. 9. Ég var frekar slappur og þreyttur svo ég

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-22235750458538984182007-10-15T04:02:00.000Z2007-10-15T04:06:55.286Z

Gríðarlegur hávaðinn vakti okkur upp samtímis. Það var svartamyrkur í herberginu og greinilega ennþá mið nótt. Eftir smá hlustun vorum við sammála um að þetta væri tónlistin væri spiluð í botni beint fyrir utan hótelið og um lélega popptónlist væri að ræða. Hávaðinn var fáránlegur, okkur nánast varð illt í eyrunum og þurftum að tala hátt til að heyra hvort í öðru. Eins og áður voru háu

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-3694062694157832262007-10-15T04:00:00.000Z2007-10-15T04:07:20.718Z

Eftir ágætis morgunverð skiptum við liði - Sonja fór á pósthúsið að senda bögglana heim og ég fór með nokkrar myndir í framköllun sem vonandi verða sendar heim sem póstkort.Þegar ég hugsa um það þá er þetta eitt af fáum skiptum í ferðinni sem við höfum verið aðskilin, þó að þetta hafi verið í mesta lagi 20 mínútur. Núna eru komnar um 6 vikur síðan við héldum í víking og höfum við nánast verið

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-8149299748876879152007-10-14T15:40:00.000Z2007-10-15T04:07:51.306Z

Shimla er líklegast þægilegast staður sem við höfum komið á hérna í Indlandi. Miðbærinn þar sem við dvöldum er bara með göngugötum upp og niður bratta hlíðina því bærinn er allur byggður í gríðarlegum halla. Það gerir miðbæinn lausan við bílagný og sífellt flaut ásamt því að loftið er betra. Eins virðist vera tekið hart á því að hent sé rusli á jörðina og það er sekt við því að hrækja sem kom

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-69510779719303406172007-10-14T15:35:00.000Z2007-10-15T04:08:21.000Z

Annan daginn í röð vorum við enn rugluð á vikudögum því við ætluðum að senda heim minjagripi - stytturnar tvær fögru en áttuðum okkur á því þegar við vorum að skríða framúr að það var að sjálfsögðu sunnudagur og því yrði enginn pakkinn sendur til Íslands þennan daginn.Við hentum nokkrum myndum í framköllun - skemmtileg leið til að gera persónuleg póstkort en við höfum ákveðið að nota þessa leið

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-54105616677670339792007-10-13T19:11:00.000Z2007-10-15T04:08:48.614Z

Sonja hóf morguninn á því að fara með hluta af okkar fjöldamörgu minjagripum til skraddarans en hérna sjá þeir um að pakka og sauma saman pakkana - hún fór síðan með þá á pósthúsið og sendi þá til Íslands.Ég var heima og sá um að henda inn bloggum sem vonandi flestir hafa lesið en netið hérna á hótelinu var ágætt og því um að gera að blogga fyrir fjölskyldu, vini, kunningja og

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-62696523475248432222007-10-13T18:41:00.000Z2007-10-15T04:09:17.140Z

J: Það má ekki stríða mér, ég er svo viðkvæmur.S: Mátt þú stríða mér?J: Þú ert ekki jafn viðkvæm og ég!S: Ertu að segja að durtar séu viðkvæmari en prinsessur?J: Ég er silkidurtur og þú steinsteypuprinsessa og ég því mun viðkdæmari.S: Þetta er mesta vitleysa sem ég hef nokkurn tíman heyrt!McLeod Ganj er lítill bær í hlíðum Himalayafjalla sem lætur ekki mikið yfir sér. Bærinn var mikilvægur

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-88890338554116033622007-10-12T19:03:00.000Z2007-10-12T11:04:29.719Z

"Are you a good man?" spurði maður mig þar sem ég stóð við dyrnar á lestinni minni á milli Mumbai og Deli þegar ferðalag okkar var nýhafið. Ég hafði staðið þar í smá stund á meðan lestin gerði stutt stopp á lestarstöð á leið okkar til Deli þegar þessi maður kom að máli við mig og spjallaði við mig um daginn og veginn, mælti síðan setninguna hér að ofan með lófann opinn til að biðja um pening.Ég

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-8718314589277865622007-10-12T14:46:00.000Z2007-10-12T10:51:56.857Z

Kl. 6 skreið ég á fætur - þreyttur eftir að hafa horft á knattspyrnuleik um nóttina til kl. 2 en góð knattspyrnustöð var í sjónvarpinu á hótelherberginu.Planið var að skoða hofið í morgunsólinni því við höfðum bara farið seinnipartinn og birtan á morgnana allt öðruvísi. Þar sem Sonju var brátt í brók treysti hún sér ekki að fara og ég fékk því að fara einn með því loforði að gera enga skandala

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-21409745163190327582007-10-12T10:26:00.000Z2007-10-12T10:45:34.909Z

Mestur tími dagsins fór í að skoða hinar ýmsu hliðargötur gamla hluta borgarinnar. Fyrsti viðkomustaðurinn var Jallianwala Bagh sem er garður sem er tileinkaður fjöldamorðum sem framin voru af breska hernum árið 1919. 20.000 manns voru í garðinum í friðsamlegum mótmælum gegn nýjum lögum sem sögðu að það mætti handtaka Indverja og setja í fangelsi án nokkurs lagaúrskurðs.Dyer hershöfðingi fékk

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-1015821922415419462007-10-06T14:51:00.000Z2007-10-06T15:11:26.377Z

Heyrt á veitingahúsi þar sem stúlka ein var gríðarlega ánægð með matinn sem hún hafði rétt í þessu klárað:Þjónn: "How was the dinner?".Stúlka: "I just had an orgasm - can you bring out the kokk?".Hótelið okkar hérna í Amritsar heitir Temple View Hotel og þvílíkt útsýni sem við fengum á þessu hóteli. Ætli mynd sýni þetta ekki betur en lýsingaorð:Amritsar var stofnuð árið 1577 og er höfuðborg

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-54285336418708329712007-10-06T14:48:00.000Z2007-10-06T14:56:08.295Z

Fyrsta og eina morguninn í Jammu vöknuðum við frekar snemma. Þegar Sonja var að teygja sig í ljósið fyrir ofan rúmið og ekkert gerðist sáum við að þetta var bjalla til að kalla til herbergisþjónustuna. Þar sem við vorum nánast ekki vöknuð og nenntum ekki að fara að reyna að útskýra fyrir þjóni sem ekki skilur ensku að við hefðum óvart ýtt á bjölluna datt Sonju snjallræði í hug sem var útfært

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-15033257522965652352007-10-06T14:42:00.000Z2007-10-06T14:47:41.299Z

Það eru kannski ekki allir sem vita ástæðu skálmaldarinnar sem geisaði í Kashmir á fyrri hluta tíunda áratugs 20. aldarinnar og er ég enginn sérfræðingur um þessi mál en ætla að segja lauslega það sem ég hef heyrt.Kashmir hefur verið sjálfstætt ríki í margar aldir og þegar Indland og Pakistan urðu sjálfstæð ríki um miðja 20. öldina versnaði staða Kashmir því bæði lönd höfðu áhuga á að innlima

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-25165326914817014162007-10-06T04:18:00.000Z2007-10-06T05:02:29.379Z

Við vöknuðum við að þjónninn bankaði laust á hurðina hjá okkur kl. 4.30, skriðum á fætur og klæddum okkur í hlý föt. Við gengum hljóðlega út úr bátnum og út í myrkrið þar sem þjónninn beið okkar við lítinn bát - við heilsuðum bátamanninum og settumst í bátinn. Bátamaðurinn afhenti okkur þykkt og mikið teppi sem kom sér vel því það var mjög kalt og við ekki nægilega vel klædd fyrir slíkan

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-28578932036431217432007-10-05T17:29:00.000Z2007-10-05T17:34:07.007Z

Við vöknuðum snemma þennan morguninn og eftir morgunverð slöppuðum við af við sólarupprás á enda húsbátsins og áttum þar rómantíska stund. Morguninn var sérstaklega fallegur, mistur var yfir vatninu sem gaf því einhvern töfraljóma og fjölskrúðugt fuglalífið gladdi augað og eyrað þar sem fuglar léku sér allt í kring og aðrir tóku dífur í vatnið á eftir fiskum. Tveir eldri menn voru skammt frá

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-92172402330466812007-10-05T17:24:00.000Z2007-10-06T04:18:32.561Z

Það að vera í húsbátnum sem við völdum okkur er eins og að vera í höll. Wangenoo fjölskyldan hefur rekið húsbátaleigu í tugi ára - alls 170 ár hef ég heyrt. Núna eru hérna 7 bátar sem liggja allir að landi, eiginlega að skrúðgarði sem gestir bátana hafa aðgang að. Þar sem við erum fyrir utan hin eðlilega túristatíma (enda ekki túristar heldur ferðamenn segir Sonja) þá eru engir aðrir gestir á

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-35414022512616580552007-10-02T14:52:00.000Z2007-10-02T14:57:58.775Z

Við hrukkum upp af værum blundi kl. 5 um morguninn við gríðarleg læti líkt og djöfullinn sjálfur væri að messa yfir okkur með miklum hávaða. Þetta reyndist vera morgunmessa sem kom úr kallkerfi mosku stutt frá hótelinu og var hljóðkerfið stillt hærra en hæsta enda þarf boðskapurinn að ná til sem flestra og vekja fólk því á Ramadan vakna allir á þessum tíma og biðja í moskum. Við lágum í rúminu,

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-70571358835009751202007-10-02T14:29:00.000Z2007-10-02T14:51:28.451Z

Brottför frá Kargil var kl. 7 þennan þungbúna og grámyglulega morgunn. Við borðuðum frekar slappan morgunmat í veitingasal hótelsins sem var verulega farinn að láta á sjá eftir líklegast áratuga umhirðuleysi. Lítill en furðu hraustur burðarsveinn tók báða bakpokana okkar, hélt á þeim niður í bíl og síðan lögðum við af stað til Srinigar. Við höfðum aðeins ekið um 100 metra þegar við komum að

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-33475959424020381722007-10-02T14:19:00.000Z2007-10-02T14:28:44.029Z

Það er kannski við hæfi að útskýra smá landafræðina hérna í Himalayafjöllum Indlands. Allt svæðið heitir stjórnarfarslega séð Jammu & Kashmnir en í raun þá miðast Ladakh við svæðið í kringum Leh, svo telst Kargil vera annað svæði, Srinigar og Jammu telst svo í raun vera hið hefðbundna Kashmir. Þegar maður keyrir um er þetta nokkuð ljóst því Leh og Kargil eru ansi hrjóstrug svæði og ekkert í

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-57146674564974920172007-09-30T13:11:00.000Z2007-09-30T13:31:30.663Z

The situation in Ladakh and the neighboring Himalayan kingdom of Bhutan vividly illustrates the shortcomings of defining human welfare only in terms of money.Helena Norberg-HodgeÉg vaknaði upp með andfælum á laugardeginum því ég hafði verið að strjúka tánum við löpp sem var kafloðinn og voru fyrstu viðbrögðin að rekkjunautur minn væri karlmaður. Við nánari eftirgrennslan reyndist þetta bara vera

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-34044963444936290232007-09-29T12:06:00.000Z2007-09-30T13:26:56.089Z

Fyrirhugaður brottfarartími frá "Snjóljóna"-gistiheimilinu var kl. 8 um morguninn svo við ákváðum að vakna fyrr og taka stuttan göngutúr því við vorum yfir okkur hrifin af þessum litla bæ.Ég dró því Sonju á fætur klukkan 6.30 og stuttu síðar skunduðum við út í morgunsólina. Við gengum í þveröfuga átt frá því sem við höfðum farið daginn áður og virtum fyrir okkur hinn helming bæjarins. Það var

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-38430177080591824432007-09-29T12:02:00.000Z2007-09-29T12:06:19.373Z

Rétt fyrir átta vorum við búin að skófla í okkur morgunmatnum og biðum eftir bílnum. Bíllinn sem skyldi flytja okkur til Nubra dals átti að koma kl. 8 fyrir utan hótelið. Yfirleitt er ég mjög þolinmóður maður en það fór lítið fyrir því þenan morguninn og ég lét m.a.s. út úr mér kl. 8.04 að við gætum farið aftur að sofa því bíllinn kæmi ekki úr þessu.Edlklerkur reyndist ekki sannspár frekar en

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-69438221967471717252007-09-28T10:36:00.000Z2007-09-28T10:44:01.450Z

Planið þennan daginn var að fara í Thiksey klaustrið, seinni tilraun að ná morgunbænunum því engar voru þær í síðustu heimsókn. Eftir það að keyra um svæðið fyrir vestan Leh.Bílstjórinn, vinalegur maður með yfirvaraskegg, sótti okkur tímalega kl. 6 á hótelið á Tata bifreið. Við keyrðum framhjá dauðum hundi sem hafði verið keyrt á stuttu áður og vorum mætt í klaustrið um 6.30. Við gengum inn í

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-33264541195912423392007-09-28T10:29:00.000Z2007-09-28T10:35:59.754Z

Plan dagsins var afslöppun með smá bæjarrölti þar sem við myndum kíkja aðeins í túristabúðir og segja "Sell me some junk". Við byrjuðum á nokkuð hefðbundnum morgunverð í garðinum og gáfum okkur góðan tíma í það. En hlutirnir vilja þróast öðruvísi, skyndileg beljuinnrás raskaði heldur ró okkar. Skyndilega komu 3 beljur hlaupandi í fimmta gír upp tröppurnar í garðinn sjálfan og beint í

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-55033574968117078262007-09-24T13:36:00.000Z2007-09-24T13:59:16.994Z

Klukkan hringdi óþolinmóð kl. 6.05 og eftir tvö himnesk "blund" (snooze) skriðum við á fætur og í brækurnar. Hótelstarfsmennirnir fóru að ráði okkar og skriðu á fætur þegar við komum fram og skelltu fram staðgóðum morgunverð. Við hinkruðum smá stund í anddyrrinu þangað til bíllinn okkar kom og okkur til mikillar furðu var aukafarþegi í bílnum, kona um fimmtug sem sat meira segja í hinu heilga

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-53344652263774740352007-09-24T13:29:00.000Z2007-09-24T13:35:05.625Z

Dagurinn í dag fór rólega af stað. Við settumst út í sólina og borðuðum þar morgunmat á meðan fiðrildin flögruðu allt í kring. Einn starfsmaður á hótelinu sem sér um eplatínslu fyrir morgunmatinn klifraði upp í tréð rétt við okkur og sérvaldi þar tvö epli fyrir prinsessuna, á leiðinni niður var hann svo óheppinn að detta með látum niður úr trénu en til allrar lukku slapp morgunmaturinn

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-88925161401395535112007-09-18T14:06:00.000Z2007-09-18T14:19:45.112Z

Við Sonja sváfum bæði mjög vel síðustu nótt þrátt fyrir risa partý með danstónlist fyrir utan gluggann hjá okkur (við erum á jarðhæð). Það segir okkur líklegast hvað maður verður þreyttur af þunna loftinu hérna.Við borðuðum staðgóðan og bragðgóðan morgunverð sem samanstóð af eftirfarandi:1. Kornflex.2. Köld mjólk.3. Heit mjólk.4. Ristað brauð.5. Marmelaði.6. Te.7. Kaffi.8. Eggjahræru.9.

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-26123202599581533412007-09-16T09:41:00.002Z2007-09-16T09:45:48.590Z

Ég byrjaði daginn að borða morgunmat með Sonju út í garði og fengum við okkur ristað brauð með marmelaði, kornflex og te. Ég fór síðan í bæinn að ganga frá málum á internetinu og redda malaríulyfjum og fór síðan aftur upp á hótel.Þar sem Sonja hafði ströng tilmæli frá lækni sínum um að taka því rólega í dag gat hún ekki farið á Leh hátíðina - en þetta var lokadagur hennar. Hún ákvað því að

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-55463882908598515232007-09-16T08:57:00.000Z2007-09-16T09:40:05.268Z

Þá erum við stödd í Leh eftir eftirminnilega ferð hingað eins og ég vona að hafi skilað sér í síðasta pistli. Við finnum bæði fyrir að loftið er þynnra en gengur og gerist hjá okkur og við verðum oft meðvituð um andardrátt okkar og þurfum stundum að draga djúpt andann til að fá inn nægilegt loft. Ég hlustaði á Sonju anda þegar ég var að vakna í morgun og heyrði að öðru hverju tók hún mjög

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-82822179415388463652007-09-14T05:09:00.000Z2007-09-14T05:22:13.012Z

Klukkan 1:30 hringdi klukkan og við spruttum á fætur eins og stálfjaðrir eftir tvö snús. Framundan var ferðalagið mikla frá Manali til Leh í Ladakh héraði.Við kláruðum að pakka og biðum síðan eftir jeppanum sem ná myndi í okkur en við höfðum pantað tvö framsæti í honum, en hann átti að taka um 9 manns í sæti ef hann væri fullhlaðinn, þ.e. tveir í framsætinu, þrír fyrir aftan og tveir plús tveir

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-41184937099943268322007-09-14T05:05:00.000Z2007-09-14T05:08:58.112Z

Við gerðum ekki mikið síðasta daginn okkar í Manali. Við þurftum að taka því rólega því gríðarlega erfiður sólarhringur var framundan og við þurftum þvi að fara mjög snemma að sofa.Fram eftir degi dunduðum við okkur aðeins á hótelinu við að flokka myndir og annað slíkt en kíktum í bæinn seinnipartinn. Við litum aðeins við í minjagripabúðir og Sonja keypti sér sjal, en héraðið er frægt fyrir

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-37751179286997964382007-09-11T07:56:00.000Z2007-09-11T08:14:52.733Z

Ég hef ekki ennþá rekist á kakkalakka eða rottur ... sem er gott. Hef séð þó nokkuð af maurum og eru þeir ekki litlir en köngulærnar tvær voru frekar litlar. Annars gerðum við Jóhann hugsanlega einum starfsmanninum hér óleik - í algjöru hugsanaleysi. Komum inn í herbergið hér í Manali og leist vel á nema það var könguló í horninu og þar sem að strákurinn var enn að klára þrífa klósettið báðum

Sonjahttp://www.blogger.com/profile/13907561018578870306noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-69667317705146047382007-09-11T07:53:00.000Z2007-09-11T07:54:03.168Z

Eins og oft áður þá þróast hlutirnir ekki eins og við Sonja ákveðum og forlog, örlög og allur pakkinn tók sig saman og herjaði á maga Sonju. Mér til mikillar furðu þá treysti hún sér ekki veik í 19 tíma jeppaferð sem er talin vera ein sú erfiðasta sem völ er á um þessar slóðir.Seinnipartinn í dag fór ég niður í afgreiðslu og gerði mig líklegan til að greiða reikninginn því við ætluðum að fara kl

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-71200271712224762132007-09-11T07:50:00.000Z2007-09-11T07:53:30.569Z

Við tókum því bara nokkuð rólega þennan seinni dag. Sonja var hálf slöpp og því röltum við bara í bæinn og fengum okkur að borða eftir að hafa eytt morgninum í að velja og flokka myndir.Eftir að hafa fengið okkur hádegisverð hringdi Sonja í þann aðila sem okkur hafði verið bent á að tala við af ferðaráðunauti John Isaac. Tilgangurinn var að panta ferð með rútu til Leh og benti hann okkur á konu

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-78540067885008226232007-09-11T07:44:00.000Z2007-09-11T08:20:35.232Z

View Larger MapManali er virkilega skemmtilegur bær en líður fyrir það eins og margir staðir virðist vera hérna á Indlandi að það er rusl út um allt. Ótrúlega vinalegt og skemmtilegt fólk og fallegt landslag vinnur það margfalt upp.Við byrjuðum að spyrja mótorvagnstjórana þarna hversu langt væri á hótelið sem við ætluðum að gista á. Þeir vildu keyra okkur en okkur þótti tilvalið að labba aðeins

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-67566432346574636412007-09-11T07:43:00.000Z2007-09-11T07:44:13.878Z

Manali er þorp í Kullu dalnum í Himachal Pradesh. Himachal Pradesh svæðið er nokkuð vinsælt hjá ferðamönnum því landslagið þykir stórfenglegt með mjög löngum og háum dölum við rætur Himalaya fjalla. Svæðið þykir hafa stórbrotnustu fjallavegi og fjallagönguleiðir sem fyrirfinnast. Mér þykir þetta nafn Manali hljóma frekar Afrískt og það kom upp skrítinn svipur á leiðsögumanni þegar ég spurði

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-59375516337279880362007-09-11T07:34:00.000Z2007-09-11T07:42:01.003Z

Ég las einhverstaðar að ekkert gæti undirbúið mann fyrir Indland. Ég held að það sé nokkuð til í því. Hérna fá öll skilningarvit manns að vinna yfirvinnu þegar borgirnar eru skoðaðar. Hávaðinn í umferðinni er gríðarlegur, mikið af mótorvögnum og öðrum farartækjum sem flauta í sífellu ásamt því sem fólk talar yfirleitt mikið og hátt. Lykt af mat er nánast allsstaðar og er hún sterk eins og

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-73767592195674719182007-09-11T07:27:00.000Z2007-09-11T07:34:26.026Z

Ætla að byrja þetta blogg á að setja inn myndir nokkrar fleiri myndir frá lestarferðinni.Kvöldmaturinn snæddur. Við pöntuðum kjúlla og fengum fyrst fisk en föttuðum það ekki fyrr en við voru hálfnuð með fiskinn - fannst þetta undarlegur kjúklingu. Fiskurinn var ekki góður.Ég að drekka te um morguninn í lestinni, sennilega nýbúinn að borða kornflexið með heitri mjólk. Skugginn er glaðari en

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-28707867178739938592007-09-08T05:30:00.000Z2007-09-08T05:31:18.439Z

Ég er að komast betur og betur að því að ég á erfitt með að sofa á öðrum stöðum en í þægilegu rúmi og það helst heima hjá mér. Í sumar þegar við Sonja fórum í útilegu og sváfum í tjaldi með vindsængur þá svaf ég nánast ekkert, heldur lá pirraður og bylti mér stöðugt.Þegar við tökum næturflug þá hef ég notast við svefntöflur og þá sef ég eins og steinn - þvílíkt sem þessar töflur gera

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-55454774415593248472007-09-08T05:23:00.000Z2007-09-08T05:29:52.091Z

Eldri klefafélaginn okkar reyndist vera hinn merkilegasti maður. Hann var eldri en hann sýndist, 83 ára en ekki 75 eins og ég hafði giskað á. Þrátt fyrir að vera komin á efri ár virtist hann mjög hress og klár. Annað sem var merkilegt við hann er að hann er með 6 tær á hvorri löpp fyrir sig, samtals 12 tær. Þetta höfðum við Sonja aldrei séð áður og töldum þær margoft þegar hann sá ekki til -

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-23974750158128948492007-09-08T05:22:00.000Z2007-09-08T05:23:17.459Z

Við erum í klefa með tveimur heldri herramönnum. Þeir eru báðir mjög snyrtilegir og er annar um 55 ára, með vel snyrt yfirvaraskegg og vel klæddur. Hann talar fína ensku og svarar spurningum vel og spjallar lítið eitt. Hinn er aðeins eldri, líklegast nær 75 ára, hvítklæddur og spjallar mikið. Hann er greinilega vel lesinn því hann hefur frætt okkur töluvert um mannlíf og veðurfar hérna í

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-51223630010742611882007-09-08T05:20:00.000Z2007-09-08T05:21:40.603Z

Núna erum við komin í lestina á leið frá Mumbai. Lestin er reyndar ekki farin af stað ennþá en við höfum gríðarlegar væntingar um að hún muni að lokum gera það. Rétt í þessu komu tveir alvopnaðir lögreglumenn með hund sem þefaði af okkur bak og fyrir í leit að lyfjum ýmiskonar geri ég ráð fyrir. Eins gott að ég fór í sturtu rétt áðan því annars hefði táfýlan orðið hundinum erfið, jafnvel orðið

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-62427866808380117182007-09-08T05:14:00.000Z2007-09-08T05:16:55.073Z

Þú verður að gera þér grein fyrir því Sonja að þarsem hvítur litur þykir fallegur í Indlandi að þá verður litið á mig sem kyntákn.Já, ég verð bara að taka því, enda vön því að konur líti þannig á þig kæri eldklerkur.Þetta var síðasta samtal okkar Sonju í flugvélinni frá London til Mumbai í gær. Ég var búinn að taka svefntöflu þannig að samtalið kannski rennur eitthvað saman við draum en ég er

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-60361405239508333032007-09-08T05:00:00.000Z2007-09-08T05:06:40.980Z

3 síðustu dagar í RómDaginn eftir brúðkaupið (sunnudag) dró Jóhann mig upp á rassgatinu og við fórum niður í bæ í Trastevere hverfið sem er ekki eins troðið af túristum og miðbærinn. Það er eiginlega skemmtilegasta hverfið að mörgu leyti því það er göturnar mjög þröngar og búðirnar svona litlar. Þar fundum við t.d nokkuð góða bókabúð sem var með ansi veglegt úrval ef enskum bókmenntum og

Joihttp://www.blogger.com/profile/09006193700830845123noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3957821.post-5393212155395308712007-09-04T14:42:00.001Z2007-09-04T14:55:50.960Z

View Larger MapErum semsagt stödd hérna núna (hægt er að smella á kassann til aðf á nákvæma staðsetningu. Ég hugsa að við reynum að setja inn staðsetningar öðru hvoru, vitum samt ekki alveg hversu vel þetta virkar.

Sonjahttp://www.blogger.com/profile/13907561018578870306noreply@blogger.com6